Blogs : MARY LAND13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 2014

Mary – Land Blog: S04Ep10 “The one with the fairy tale gone bad no.7”

Η Μαίρη Συνατσάκη γράφει μία ακόμα ιστορία

Οι μέρες κυλούν ακριβώς όπως σας τις έχω περιγράψει. Κι εκεί που κυλούν έτσι, κάποια στιγμή στο μυαλό μου γίνεται μια ιστορία.

Τις στιγμές που ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, λίγο πριν κοιμηθώ και εκείνες που μόλις έχω ξυπνήσει, όταν ακόμη υπάρχει η αίσθηση του ονείρου στην ατμόσφαιρα, γράφω αυτές τις ιστορίες, στο μυαλό μου πρώτα και μετά σε ένα word.

Έχω ένα τέτοιο αρχείο word. Καινούριο. Μάλλον έτοιμο να μπει στη Mary-Land. Σίγουρα πανέτοιμο να φύγει από τα χέρια μου. Ταιριαστό για να αποτελέσει την 7η φορά που ταξίδεψε μια ιστορία από το κεφάλι μου σε εσάς που έρχεστε να μου πείτε ένα «Γεια!» εδώ.

Αυτό το παραμύθι διαβάζεται καλύτερα αν ακούς αυτό (το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ):


“Just «ripple», said the cripple…”

Ήταν κάποτε δύο χέρια που έμοιαζαν σε πολλά.

Ήταν λεπτά και μακριά και τους άρεσε να ακουμπάνε νωπό χώμα.

Κυρίως όμως έμοιαζαν γιατί δεν είχαν σώμα.

‘Ηταν απλά χέρια που ο κόσμος κοιτούσε με περιέργεια.

Στηρίζονταν στους εαυτούς τους και τα κατάφερναν μια χαρά.

Το μόνο πρόβλημα ήταν πως δεν είχαν ένα μέρος να μείνουν. Κανένας δεν έπαιρνε στο σπίτι του ένα χέρι κι αυτά δεν ζητιάνεψαν ποτέ από κανέναν. Η πιο εύκολη κίνηση για ένα χέρι ξέρεις, είναι να σταθεί μπροστά σου με την παλάμη του ανοιχτή σαν να ζητάει κάτι.

Αλλά αυτά τα χέρια δεν το έκαναν αυτό. Ήξεραν πως δεν ήταν αυτός ο σωστός τρόπος να βρούν σπίτι.

Μία μέρα συναντήθηκαν στο πάρκο. Είχαν καιρό να τα πουν και μάλιστα το ένα χέρι σχεδόν δεν αναγνώρισε το άλλο.

«Γυμνάζεσαι?» ρώτησε το ένα το άλλο.»Δεν σε κατάλαβα ρε’συ. Μπράβο σου!» είπε και ντράπηκε γιατί εκείνο δεν είχε σηκώσει ούτε βαράκι ένα χρόνο τώρα.

Βασικά θα ήθελε να κρυφτεί κάπως, αλλά όταν είσαι μόνο χέρι δεν έχεις και πολλά περιθώρια να κρυφτείς κι έτσι έμεινε εκεί.
Μίλησαν για λίγο οι δυό τους και μετά από λίγο, με μια ζεστή χειραψία, χωρίστηκαν.

Το γυμνασμένο χέρι δεν στάματησε στιγμή να σκέφτεται τη συνάντηση αυτή. Λυπόταν που ενώ είχαν τόσα κοινά με το άλλο χέρι δεν βρισκόντουσαν πιο συχνά. Τον θύμωνε που ενώ ήταν και οι δύο μόνοι δεν έκαναν περισσότερη παρέα.

«Μα τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλαβει ότι ταιριάζουμε?»,αναρωτιόταν. «Είμαστε δύο χέρια. Xωρίς σώματα. Στην ίδια πόλη. Δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν εμάς, κι όμως. Δεν με θέλει.» Σκεφτόταν, «Τι άλλο μπορεί να χρειάζεσαι όταν είσαι χέρι, πέρα από ένα άλλο χέρι που είναι μάλιστα και γυμνασμένο?»

Συνέχεια στη σελίδα 2

Read Also

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ MARY LAND

MARY LAND10 Αυγούστου 2015

Μary – Land Blog: S04Ep19 “The Last One”

Αν με ρωτούσε κάποιος "Πώς αισθάνεσαι τώρα;" θα είχα να του δώσω περίπου 4.207 απαντήσεις. 

MARY LAND16 Ιουνίου 2015

Mary – Land Blog: S04Ep18 «Τhe one I/U/We said Αχ!»

Η Μαίρη Συνατσάκη στο blog της μας μιλάει για την εμπειρία της στο θέατρο

MARY LAND19 Μαρτίου 2015

Mary – Land Blog: S04Ep17 «The one about a Sweet teacher»

Η Μαίρη Συνατσάκη θέλει να σου γνωρίσει τη Γλυκερία Μπασδέκη

MARY LAND05 Μαρτίου 2015

Mary-Land Blog: S04Ep16 "The one for Eurosong 2015"

Το νέο post είναι αφιερωμένο στη βραδιά της Eurovision

Best of network