Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Έλενα Χριστοπούλου στην πρεμιέρα της εκπομπής "Σαββατοκύριακο Παρέα". Η γνωστή μάνατζερ και παρουσιάστρια του "Real View", μιλώντας στη Μαρία Αντωνά, αναφέρθηκε στο "πένθος" που βίωσε το τελευταίο διάστημα, στον ανταγωνισμό μεταξύ των γυναικών, αλλά και στον διαχωρισμό που πλέον επιβάλλει ανάμεσα στις επαγγελματικές και τις φιλικές της σχέσεις.
Η Έλενα Χριστοπούλου εξήγησε πως η εμπειρία την έχει κάνει πιο θωρακισμένη απέναντι στα αρνητικά σχόλια, ενώ παραδέχτηκε πως η στάση της απέναντι στις συνεργασίες έχει αλλάξει ριζικά.
Συγκεκριμένα δήλωσε: "Μήνυμα δεν έχω στείλει σε κανέναν ποτέ για κάποιο σχόλιο και η αλήθεια είναι ότι έχω περάσει πολύ πιο δύσκολα. Δεν έχω σηκώσει ούτε το τηλέφωνό μου. Και επειδή έχω περάσει μέσα μου ένα πένθος το τελευταίο μεγάλο χρονικό διάστημα, τώρα πια – όχι ότι δε με ενδιαφέρει, με ενδιαφέρει τι λέει ο κόσμος – αλλά δε το παίρνω μέσα μου.
Μεγαλώνω και μαθαίνω όπως όλοι. Έχω πάθει κι άλλες φορές και δεν έχω μάθει. Η φιλία έχει να κάνει με τους ανθρώπους πάρα πολύ. Οι γυναίκες, πολλές φορές έχουμε μεγάλο ανταγωνισμό, είτε φαίνεται είτε όχι, θέλουμε να τα πηγαίνουμε καλύτερα από άλλες γυναίκες και να προσποιούμαστε με τη χαρά τους. Εμένα η φιλοσοφία μου είναι ότι θέλω να τα πηγαίνουν οι άνθρωποι καλά, ανεξάρτητα αν είναι άντρες ή γυναίκες… Πλέον δε θέλω να μπλέκω τη φιλία με τη δουλειά και αυτό για μένα είναι ένα μεγάλο μάθημα".
Συνεχίζοντας, η ίδια αναφέρθηκε στην τάση κάποιων ανθρώπων να ξεχνούν τη βοήθεια που έλαβαν, τονίζοντας ποιοι είναι εκείνοι που μένουν τελικά στο πλευρό της: "Οι άνθρωποι νομίζουν ότι όλα είναι δεδομένα, στη δυσκολία ότι τα έχουν κάνει όλα μόνοι τους. Αν γίνει κάτι και χαθούν όλα, δίπλα μου θα είναι ο σύντροφός μου και οι φίλοι μου που έχουν αποδείξει ότι είναι πολύ δίπλα μου".
Κλείνοντας, η Έλενα Χριστοπούλου μίλησε με τα καλύτερα λόγια για την Κατερίνα Καραβάτου, αποκαλύπτοντας και μια πιο ευάλωτη πλευρά του εαυτού της: "Με την Κατερίνα ενώ έχει τόσα πολλά ταλέντα, τέτοια παιδία, και τέτοιο τηλεοπτικό σθένος, είναι ταπεινή. Εμένα αυτό με συγκινεί πολύ σε εκείνη. Έχω κλάψει πάρα πολύ, σε βαθμό που δε φαντάζεται κανένας. Αλλά, εκεί που κλαίω, εκεί δαγκώνω τα δόντια μου και λέω "πάμε παρακάτω”".