Η Χρυσήιδα Γκαγκούτη δεν χρειάζεται δίαιτα | Η κοινωνία μας χρειάζεται περισσότερη ενσυναίσθηση

Υπάρχουν στιγμές που ένα viral βίντεο λέει πολύ περισσότερα για την κοινωνία από όσα λέει για τον άνθρωπο που πρωταγωνιστεί σε αυτό. Η περίπτωση της Χρυσήιδας Γκαγκούτη είναι μία από αυτές.

Ένα βίντεο στο instagram από την εμφάνισή της στο Φεστιβάλ Πόζαρ ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο προβολές. Θα περίμενε κανείς ότι τόση απήχηση θα γεννούσε μια συζήτηση γύρω από τη μουσική, την ερμηνεία, την ενέργεια της σκηνής ή το γεγονός ότι μια νέα τραγουδίστρια κατάφερε να γίνει viral χωρίς να το επιδιώξει. Απλώς επειδή είναι ταλαντούχα, έχει χιούμορ, εξυπνάδα, είναι πνευματώδης και γενικά ένα από τα πιο cool άτομα που υπάρχουν στις πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Αντί γι' αυτό, χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν σε κάτι άλλο.

Στο σώμα της.

Στα κιλά της.

Στην εμφάνισή της.

Σαν να ήταν αυτό το μοναδικό στοιχείο που άξιζε να σχολιαστεί.

Κάποιοι έγραψαν χυδαία σχόλια. Άλλοι έκαναν "αστεία". Άλλοι διασκέδασαν με φωτομοντάζ και ειρωνείες. Και όλοι μαζί δημιούργησαν αυτό που πολλές φορές αποκαλούμε εύκολα "χαμό στα social", λες και πρόκειται για μια αθώα ψηφιακή συνήθεια.

Δεν είναι.

Είναι η πιο συνηθισμένη μορφή διαδικτυακής βίας απέναντι στις γυναίκες. Και όχι μόνο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, ο δέκτης ήταν μία νέα γυναίκα.

Γιατί, όσο κι αν έχουμε προχωρήσει ως κοινωνία, εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε το γυναικείο σώμα σαν δημόσια ιδιοκτησία. Σαν κάτι που όλοι έχουν δικαίωμα να αξιολογήσουν, να εγκρίνουν ή να απορρίψουν. Σαν να υπάρχει ένας αόρατος διαγωνισμός ομορφιάς από τον οποίο καμία γυναίκα δεν μπορεί να εξαιρεθεί, ειδικά αν τολμήσει να εκτεθεί δημόσια.

Η Χρυσήιδα δεν ήταν η πρώτη. Δεν θα είναι, δυστυχώς, ούτε η τελευταία.

Γιατί το ίδιο έργο παίζεται ξανά και ξανά. Κάθε φορά που μια γυναίκα εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα χωρίς να χωράει στα αυστηρά πρότυπα που έχουμε χτίσει γύρω από τη θηλυκότητα, το σώμα της γίνεται πρωτοσέλιδο. Δεν έχει σημασία αν είναι τραγουδίστρια, παρουσιάστρια, ηθοποιός, αθλήτρια ή μια απλή γυναίκα που ανέβασε μια φωτογραφία στις διακοπές της.

Πριν ακούσουμε τι έχει να πει, έχουμε ήδη αποφασίσει πώς μοιάζει.

Και δυστυχώς, αυτή η κουλτούρα δεν συντηρείται μόνο από τους ανώνυμους λογαριασμούς. Συντηρείται από μια κοινωνία που έχει μάθει να πιστεύει ότι η εμφάνιση μιας γυναίκας είναι πάντα αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Ότι αν μια γυναίκα δεν είναι αρκετά αδύνατη, αρκετά νέα, αρκετά όμορφη ή αρκετά "σωστή", τότε είναι φυσιολογικό να το σχολιάσουμε.

Λες και η εξωτερική εμφάνιση είναι βιογραφικό.

Λες και η αξία ή το ταλέντο ενός ανθρώπου μετριέται σε κιλά.

Το πιο ειρωνικό, όμως, είναι πως όσοι έσπευσαν να σχολιάσουν το σώμα της, δεν αντιλήφθηκαν ότι αποκάλυψαν περισσότερα για τον δικό τους χαρακτήρα παρά για τη δική της εικόνα. Γιατί κάθε προσβλητικό σχόλιο είναι ένας καθρέφτης. Δεν περιγράφει το πρόσωπο που δέχεται την επίθεση. Περιγράφει εκείνον που την γράφει.

Η ανάγκη να μειώσεις έναν άνθρωπο για την εμφάνισή του δεν γεννιέται από ανωτερότητα. Γεννιέται από ανασφάλεια. Από την ψευδαίσθηση ότι, αν κάνεις κάποιον άλλο να αισθανθεί μικρός, θα αισθανθείς εσύ μεγαλύτερος. Και ίσως γι' αυτό το body shaming επιμένει τόσο πολύ.

Γιατί είναι εύκολο. Δεν απαιτεί επιχειρήματα. Δεν απαιτεί γνώση. Δεν απαιτεί καν θάρρος.

Αρκεί ένα πληκτρολόγιο και η βεβαιότητα ότι πίσω από μια οθόνη δύσκολα θα υπάρξουν συνέπειες. Η ίδια η Χρυσήιδα, πάντως, έδωσε μια απάντηση που αξίζει να συζητηθεί περισσότερο από όλα τα σχόλια μαζί.

Κι όμως, ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της ιστορίας δεν είναι τα ίδια τα σχόλια. Είναι ο τρόπος που επέλεξε να τα αντιμετωπίσει. Σε μια εποχή όπου έχουμε συνηθίσει κάθε διαδικτυακή επίθεση να εξελίσσεται σε έναν νέο κύκλο τοξικότητας, η Χρυσήιδα δεν απάντησε με θυμό, δεν έψαξε ενόχους, δεν έστησε μια δημόσια διαμάχη για να κερδίσει τη συμπάθεια του κόσμου. Δεν έδωσε στους ανθρώπους που την προσέβαλαν τη δύναμη να καθορίσουν την επόμενη μέρα της.

Αντίθετα, έκανε κάτι πολύ πιο δύσκολο. Πήρε όλη αυτή την αρνητική ενέργεια και τη μετέτρεψε σε κίνητρο. Με μια σχεδόν αποστομωτική ψυχραιμία είπε, ουσιαστικά, ότι όσο κάποιοι ξοδεύουν τον χρόνο τους γράφοντας προσβολές, εκείνη θα συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπά. Θα συνεχίσει να δουλεύει, να τραγουδά, να δημιουργεί, να κυκλοφορεί νέα μουσική. Με άλλα λόγια, όσο εκείνοι μετρούν κιλά, εκείνη μετρά εμπειρίες, εμφανίσεις και όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη της. Όχι ότι "απάντησε" στους haters, αλλά ότι δεν τους επέτρεψε να την αλλάξουν. Δεν άφησε την κακία να γίνει η δική της γλώσσα. Δεν προσπάθησε να ταπεινώσει κανέναν πίσω. Επέλεξε να υπερασπιστεί τον εαυτό της χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά της. Και αυτό είναι ένα μάθημα που ξεπερνά κατά πολύ ένα viral βίντεο ή έναν αλγόριθμο. Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να φωνάζεις πιο δυνατά από εκείνους που σε προσβάλλουν. Βρίσκεται στο να συνεχίζεις να προχωράς, αποδεικνύοντας ότι η κακία των άλλων δεν μπορεί να γίνει το κέντρο της ζωής σου.

Δεν απολογήθηκε. Δεν μπήκε στη διαδικασία να αποδείξει ότι είναι όμορφη. Δεν ανακοίνωσε ότι θα κάνει δίαιτα. Δεν ζήτησε συγγνώμη που υπάρχει. Είπε απλώς ότι όσο κάποιοι ασχολούνται με το σώμα της, εκείνη συνεχίζει να κάνει αυτό που αγαπά, να δουλεύει και να ετοιμάζει το επόμενο τραγούδι της.

Και ίσως αυτή να ήταν η πιο δυνατή απάντηση.

Γιατί μια γυναίκα που δεν ντρέπεται για τον εαυτό της είναι πάντα πιο επικίνδυνη για τα στερεότυπα από μια γυναίκα που προσπαθεί διαρκώς να χωρέσει μέσα σε αυτά. Η κοινωνία έχει μάθει να συγχωρεί τις γυναίκες μόνο όταν ζητούν συγγνώμη για την ύπαρξή τους. Όταν λένε ότι "πρέπει να χάσω κιλά", ότι "δεν είμαι αρκετά όμορφη", ότι "θα προσπαθήσω να βελτιωθώ". Όταν όμως μια γυναίκα επιλέγει να ζήσει χωρίς να απολογείται για το σώμα της, τότε ξαφνικά γίνεται στόχος. Γιατί η αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που δεν εξαρτάται από την αποδοχή των άλλων εξακολουθεί να προκαλεί δυσφορία.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο. Κάτω από τέτοια βίντεο δεν διαβάζουν μόνο ενήλικες. Διαβάζουν και κορίτσια δεκατριών, δεκατεσσάρων και δεκαπέντε ετών. Κορίτσια που προσπαθούν ακόμη να αγαπήσουν το σώμα τους. Και όταν βλέπουν χιλιάδες ανθρώπους να διαλύουν μια γυναίκα επειδή δεν έχει το "σωστό" μέγεθος, ποιο είναι το μήνυμα που λαμβάνουν; Ότι αν δεν μοιάζουν με αυτό που θεωρείται αποδεκτό, δεν αξίζουν σεβασμό. Ότι πρέπει πρώτα να αλλάξουν το σώμα τους για να νιώσουν ότι δικαιούνται να υπάρχουν. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα του body shaming. Δεν πληγώνει μόνο εκείνον που δέχεται την επίθεση.

Διδάσκει και στους υπόλοιπους ότι η αξία ενός ανθρώπου ξεκινά από την εικόνα του.

Και όμως, η τέχνη δεν είχε ποτέ συγκεκριμένο μέγεθος.

Η φωνή δεν ζυγίζεται.

Το ταλέντο δεν χωράει σε XS ή XXL.

Η σκηνή δεν ζητά αριθμό κιλών.

Τα ζητά μόνο μια κοινωνία που εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι γυναίκες οφείλουν πρώτα να είναι ευχάριστες στο βλέμμα και μετά οτιδήποτε άλλο. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μόνο πραγματικά χρήσιμο συμπέρασμα από όλη αυτή την ιστορία.

Η Χρυσήιδα Γκαγκούτη έγινε viral επειδή τόλμησε να σταθεί στη σκηνή χωρίς να ζητήσει την έγκριση κανενός για το σώμα της.

Και αν κάτι θα έπρεπε να μας προβληματίζει, δεν είναι η εμφάνισή της.

Είναι το γεγονός ότι περισσότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι είδαν ένα βίντεο και πολλοί από αυτούς δεν άκουσαν ούτε μία νότα. Είδαν μόνο ένα σώμα που δεν ταίριαζε στα δικά τους μέτρα. Και αυτό λέει πολύ περισσότερα για εμάς απ' όσα θα μπορούσε ποτέ να πει για εκείνη.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr