Γιώργος Μαζωνάκης | "Τελειώσαμε εδώ". Μόνο που κανείς δεν ήταν έτοιμος για αυτό το τέλος

Από σήμερα, τα τραγούδια του θα ακούγονται λίγο διαφορετικά.

NDP

Κάποιοι θάνατοι, ακόμη κι όταν τους διαβάζεις ξανά και ξανά γραμμένους μπροστά σου, μοιάζουν για ώρες σαν λάθος είδηση. Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη στα 54 του χρόνια ήταν ένας από αυτούς. Ίσως επειδή ο Μαζωνάκης δεν έμοιαζε ποτέ με καλλιτέχνη που θα μπορούσες εύκολα να τοποθετήσεις στο παρελθόν. Δεν ήταν μία φωνή που είχαμε συνδέσει αποκλειστικά με μία άλλη εποχή, ούτε ένας τραγουδιστής που είχε αποσυρθεί διακριτικά αφήνοντας πίσω του τη δισκογραφία του. Ήταν παρών. Αναγνωρίσιμος. Απρόβλεπτος. Ένας άνθρωπος που ακόμη προκαλούσε συζητήσεις, που άλλαζε εικόνα, που μπορούσε να γίνει viral με μία ατάκα, μία εμφάνιση, ένα βλέμμα.

Και μετά, ξαφνικά, "Τελειώσαμε εδώ".

Μόνο που κανείς δεν ήταν έτοιμος για αυτό το τέλος.

Τα τραγούδια που σήμερα ακούγονται λίγο διαφορετικά

Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του, είναι σχεδόν αδύνατο να κοιτάξεις τη δισκογραφία του χωρίς να σταθείς στους τίτλους. "Μου λείπεις". "Ώρες Μικρές". "Θέλω να γυρίσω". "Μη μου ζητάς". "Ανήκω σε μένα". "Τελειώσαμε εδώ". Τραγούδια που γράφτηκαν για έρωτες, χωρισμούς, νύχτες, επιστροφές και εκείνες τις συναισθηματικές καταστροφές που στις τρεις το πρωί μοιάζουν μεγαλύτερες από ολόκληρη τη ζωή. Σήμερα, αναπόφευκτα, αποκτούν μία διαφορετική φόρτιση.

Γιατί αυτό έκανε επί περισσότερα από 30 χρόνια ο Γιώργος Μαζωνάκης. Τραγουδούσε πράγματα που ίσως δεν θα παραδεχόσουν εύκολα το πρωί, αλλά ήσουν απολύτως έτοιμη να φωνάξεις το βράδυ. Δεν χρειαζόταν να είσαι φανατική θαυμάστριά του για να γνωρίζεις τα τραγούδια του. Κάποια στιγμή είχες τραγουδήσει το "Σάββατο". Είχες ακούσει το "Ζηλεύω". Ήξερες το "Gucci Φόρεμα". Είχες πει μαζί του "Με λένε Γιώργο". Και πιθανότατα, έστω μία φορά, είχες βρεθεί σε μία παρέα όπου ένα τραγούδι του ξεκινούσε και ξαφνικά όλοι ήξεραν τα λόγια. Αυτή είναι ίσως μία από τις πιο δύσκολες μορφές πολιτισμικής κληρονομιάς να μετρηθεί: τα τραγούδια που δεν χρειάζεται πια να επιλέξεις για να τα ακούσεις, επειδή έχουν ήδη μπει μέσα στη συλλογική μνήμη.

Ο λαϊκός τραγουδιστής που δεν ήθελε να μοιάζει με κανέναν

Ο Γιώργος Μαζωνάκης μπήκε στη δισκογραφία στις αρχές της δεκαετίας του '90 και πολύ γρήγορα έγινε κάτι περισσότερο από μία χαρακτηριστική λαϊκή φωνή. Έχτισε έναν ολόκληρο χαρακτήρα γύρω από αυτή. Δεν φοβήθηκε τη μόδα. Δεν φοβήθηκε την εκκεντρικότητα. Δεν φοβήθηκε να εμφανιστεί με φούστες, πλατφόρμες, ιδιαίτερα κοστούμια ή styling που αμφισβητούσε όσα θεωρούνταν επί χρόνια αποδεκτά για την εικόνα ενός άνδρα της λαϊκής πίστας. Η μακρά δημιουργική σχέση του με τον Κωνσταντίνο Ρήγο βοήθησε να μετατραπούν αρκετές εμφανίσεις του σε performances, ενώ ο ίδιος κατάφερε κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να πειραματίζεται χωρίς να χάνει τη λαϊκότητά του.

Δεν προσπαθούσε να γίνει "cool" απομακρυνόμενος από το κοινό που τον έκανε διάσημο. Έκανε το ακριβώς αντίθετο. Έφερνε το απρόβλεπτο μέσα στη λαϊκή κουλτούρα.

Και κάπως έτσι μπορούσε να τραγουδά για ένα "Gucci Φόρεμα" και ο τίτλος να μην ακούγεται σαν product placement αλλά σαν Μαζωνάκης. Μπορούσε να είναι camp, λαϊκός, μελαγχολικός, προκλητικός και βαθιά συναισθηματικός μέσα στην ίδια βραδιά.

"Ανήκω σε μένα"

Αν ένας τίτλος από τη δισκογραφία του μοιάζει να περιγράφει καλύτερα τον ίδιο, ίσως είναι αυτός.

"Ανήκω σε μένα".

Ο Μαζωνάκης έδωσε πολλές φορές την εντύπωση ενός ανθρώπου που επέμενε να ορίζει μόνος του την εικόνα του. Ακόμη και όταν αυτή ξένιζε. Ακόμη και όταν σχολιαζόταν. Ακόμη και όταν ήταν ευκολότερο να ακολουθήσει την ασφαλή διαδρομή ενός ήδη επιτυχημένου λαϊκού τραγουδιστή.

Αυτή η ιδιοσυγκρασία ήταν πιθανότατα και ένας από τους λόγους που παρέμεινε ενδιαφέρων για διαφορετικές γενιές. Για όσους τον γνώρισαν στα '90s ήταν το "Παιδί της Νύχτας". Για μία επόμενη γενιά ήταν το "Gucci Φόρεμα", το "Σάββατο" και οι μεγάλες πίστες. Για τους νεότερους μπορούσε να είναι μία τηλεοπτική ατάκα, ένα απόσπασμα στο TikTok ή μία εμφάνιση που γινόταν θέμα στα social media. Πίσω από όλες αυτές τις διαφορετικές εκδοχές, όμως, υπήρχε πάντα εκείνη η φωνή. Βραχνή, αναγνωρίσιμη από τις πρώτες λέξεις και σχεδόν αδύνατο να μπερδευτεί με κάποια άλλη.

Και τώρα, "Μου λείπεις"

Ο αιφνίδιος θάνατος έχει μία ιδιαίτερη σκληρότητα. Δεν προσφέρει στο κοινό τη σταδιακή συνειδητοποίηση ότι ένας άνθρωπος απομακρύνεται. Δεν υπάρχει χρόνος για έναν νοητό αποχαιρετισμό. Τη μία στιγμή κάποιος αποτελεί μέρος του παρόντος και την επόμενη μιλάμε γι' αυτόν σε παρελθοντικό χρόνο.

Ίσως γι' αυτό σήμερα μοιάζει τόσο παράξενο να γράφεις "ήταν" για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Ήταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες τραγουδιστές των τελευταίων δεκαετιών. Ήταν ένας performer που αρνήθηκε να περιοριστεί στην προβλέψιμη εικόνα του λαϊκού σταρ. Ήταν ένας καλλιτέχνης που έφτιαξε έναν δικό του μικρό κόσμο, όπου χωρούσαν το λαϊκό τραγούδι, η μόδα, η θεατρικότητα, η νύχτα, το χιούμορ και η μελαγχολία. Αλλά ίσως η πραγματική απόδειξη της σημασίας ενός καλλιτέχνη έρχεται όταν εκείνος φεύγει και το έργο του παραμένει παντού. Στα αυτοκίνητα. Στα ραδιόφωνα. Στις παρέες. Στα μπαρ. Στα σπίτια. Σε εκείνο το τραγούδι που κάποτε συνέδεσες με έναν άνθρωπο και δεν κατάφερες ποτέ να αποσυνδέσεις από εκείνον.