Μια διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη, πολύ πριν από τα φώτα, τις μεγάλες πίστες και τη δημοσιότητα, έρχεται στο φως μέσα από μια προσωπική ανάμνηση του Πέτρου Πολυχρονίδη. Οι δυο τους είχαν μεγαλώσει στην ίδια γειτονιά της Νίκαιας και ο παρουσιαστής θυμήθηκε μια μικρή ιστορία από το καλοκαίρι του 1984, όταν ο μετέπειτα σπουδαίος τραγουδιστής ήταν μόλις 12 ετών.
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης έμενε στην ίδια πολυκατοικία με την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη και, όπως περιγράφει, μέχρι την ηλικία των 15 χρόνων του τραγουδιστή μοιράζονταν την ίδια αυλή και πολλές από τις ανέμελες στιγμές της παιδικής τους ηλικίας.
Ανάμεσα στις δεκάδες αναμνήσεις που κράτησε από εκείνα τα χρόνια, επέλεξε να μοιραστεί μία που, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, έκρυβε κάτι από το μέλλον του Γιώργου.
Το αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο
Ήταν καλοκαίρι του 1984 και ο 12χρονος τότε Γιώργος, μαζί με άλλα παιδιά της πολυκατοικίας, είχε αποφασίσει να στήσει ένα αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο. Με όρεξη και φαντασία ετοίμασαν την παράστασή τους και, όταν όλα ήταν έτοιμα, ο μικρός Γιώργος ανέλαβε να καλέσει τα παιδιά της γειτονιάς.
Με μια χάρτινη ντουντούκα στα χέρια, σαν άλλος ντελάλης, γύριζε στην αυλή και ανακοίνωνε την παράσταση. Υπήρχε όμως και ένα μικρό αντίτιμο: δύο δραχμές για κάθε παιδί που θα ήθελε να παρακολουθήσει.
Ο μόλις έξι ετών τότε Πέτρος Πολυχρονίδης δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να πληρώσουν για να δουν την παράσταση. Η απάντηση του Γιώργου, ωστόσο, έμελλε να μείνει χαραγμένη στη μνήμη του.
"Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο"
"Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν", φέρεται να του απάντησε ο μικρός Γιώργος.
Μια παιδική φράση που, τόσα χρόνια μετά, αποκτά διαφορετικό βάρος. Ο Πέτρος Πολυχρονίδης, αποχαιρετώντας σήμερα τον άνθρωπο που γνώρισε πριν γίνει γνωστός στο πανελλήνιο, αναλογίζεται πως εκείνη η στιγμή έκρυβε ήδη το ταλέντο και την ανάγκη του Γιώργου Μαζωνάκη να εκφράζεται μέσα από την τέχνη.
"Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε", έγραψε χαρακτηριστικά, συνοδεύοντας την ανάμνησή του με ένα συγκινητικό μήνυμα αποχαιρετισμού.
Η ανάρτηση του Πέτρου Πολυχρονίδη
"Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά...
"Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν".
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε.
Αντίο...".