"Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με κακοποιήσει ξανά" | Η Σία Κοσιώνη μόλις έκανε μια πολύ σοβαρή παραδοχή

Πόσες φορές έχει σκεφτεί ότι μπορείς να τα κάνεις όλα, να τα προλάβεις όλα, να τρέξεις για όλα, να τα ζήσεις όλα χωρίς να σταματήσεις και να πάρεις μια ανάσα; Σε έναν κόσμο που κινείται συνεχώς με φρενήρεις ρυθμούς και σε μια καθημερινότητα που όλα πια μάς φθάνουν στα όριά μας, έρχεται εκείνη η στιγμή που το σώμα δεν μπορεί να υπηρετήσει τις παράλογες οδηγίες που του δίνεις. Κάπου εκεί μια "παύση" είναι αυτή που σε κάνει να καταλάβεις τι έχει πραγματικά αξία. Και να βάλεις τα όριά σου.

Κάπως έτσι έγινε και με τη Σία Κοσιώνη, που όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή της στο Lifo, αυτή η στιγμή ήρθε απότομα και βίαια, ένα βράδυ που δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Από εκεί που μπορούσε να κάνει τα πάντα, βρέθηκε ξαφνικά σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, χωρίς να μπορεί ακόμη και να σηκώσει το πόδι της.

H δημοσιογράφος επιστρέφει σε εκείνες τις σκοτεινές ημέρες -που μοιάζουν να της άλλαξαν λίγο την κοσμοθεωρία της- και μιλά για την περιπέτεια της υγείας της με μια ειλικρίνεια που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για εύκολες απαντήσεις. Γιατί, όπως παραδέχεται, ακόμη και σήμερα υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέται "γιατί".

"Εξακολουθώ ακόμη να ρωτάω γιατί. Γιατί το έπαθα; Γιατί ένα μικροβιάκι με έστειλε αδιάβαστη;", λέει χαρακτηριστικά. Και κάπου ανάμεσα σε αυτά τα "γιατί", μοιάζει να έχει βρει μια δική της απάντηση. Ίσως το σώμα της να είχε αντέξει για πολύ περισσότερο απ' όσο η ίδια είχε αντιληφθεί. "Κάποια στιγμή το σώμα σου λέει "μέχρι εδώ”..."

Η Σία Κοσιώνη περιγράφει τον εαυτό της ως έναν άνθρωπο που διαρκώς ξεπερνούσε τα όριά του. Έκανε περισσότερα από όσα μπορούσε, περισσότερα από όσα άντεχε και συνέχιζε, χωρίς να σταματά.

"Μπορεί να είσαι "στα κόκκινα” για έναν χρόνο, δύο, πέντε ή δέκα χρόνια. Όταν όμως είσαι για πάρα πολλά χρόνια στο κόκκινο και δεν το καταλαβαίνεις, κάποια στιγμή το σώμα σου σου λέει "μέχρι εδώ”. Πάντα έκανα περισσότερα από αυτά που μπορώ, περισσότερα από αυτά που αντέχω. Κάπου, λοιπόν, το σώμα μου είπε "όπα”...", αναφέρει χαρακτηριστικά.

Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα άλλαξαν

Η περιπέτεια ξεκίνησε ξαφνικά. Ένα βράδυ δεν μπορούσε να αναπνεύσει και κατάλαβε ότι ο αέρας δεν περνούσε από τον λαιμό της. Μαζί με τον σύζυγό της, Κώστα Μπακογιάννη πήραν ταξί και πήγαν στο νοσοκομείο. Από εκεί και πέρα, όλα έγιναν πολύ γρήγορα.

"Εκεί που μπορούσα να κάνω τα πάντα, βρέθηκα ξαφνικά σε ένα κρεβάτι, χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ, να πάω στην τουαλέτα ή ακόμη και να σηκώσω το πόδι μου", περιγράφει.

Χρειάστηκε περίπου ένας μήνας μέχρι να μπορέσει να κατέβει από το κρεβάτι και να περπατήσει ξανά. Και ακόμη και σήμερα, η εμπειρία εκείνων των ημερών επιστρέφει κάποιες φορές. "Ακόμη και σήμερα όταν ξυπνώ το πρωί, γυρίζω κάποιες φορές σε εκείνες τις ημέρες", εξομολογείται.

Ίσως γιατί κάποιες εμπειρίες δεν τελειώνουν τη στιγμή που αφήνεις πίσω σου ένα νοσοκομείο. Συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σου και σε αναγκάζουν να δεις διαφορετικά όσα θεωρούσες μέχρι τότε δεδομένα.

"Δεν θα ξανακακοποιήσω τη Σία"

Και μέσα από αυτή την περιπέτεια ήρθαν και αποφάσεις. Πολύ προσωπικές αποφάσεις, που δεν αφορούν μόνο το πώς θα φροντίζει πλέον το σώμα της, αλλά και το πώς θα προστατεύει τον εαυτό της.

"Δεν θα ξανακακοποιήσω τη Σία, αλλά κυρίως δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με κακοποιήσει ξανά", λέει.

Μια φράση που μοιάζει να περικλείει όλη τη νέα στάση ζωής που περιγράφει.

"Το να κακοποιείς τον εαυτό σου είναι επιλογή σου, αλλά το να επιτρέπεις στον άλλον να σε απομυζά, σίγουρα δεν πρέπει να είναι μια δική σου απόφαση".

Η αλλαγή που ήρθε σε όλη την οικογένεια

Και όπως είναι φυσικό, όταν κάποιος βρίσκεται στο νοσοκομείο και αφήνει πίσω μια οικογένεια και μικρά παιδιά, τα πράματα δεν μπορούν να είναι εύκολα. Και ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν το πώς βίωσε το παιδί την απόσταση.

"Ό,τι ζούμε εμείς είναι δοκιμασία και για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία", λέει.

Το παιδί, όπως περιγράφει, αντιμετώπισε την κατάσταση με ωριμότητα. Άκουγε ότι η μαμά του δεν θα πάθει τίποτα και ότι όλα θα πάνε καλά. Όμως, πίσω από αυτή την ψυχραιμία, υπήρχε η αγωνία ενός παιδιού που δεν μπορούσε να βρίσκεται κοντά στη μητέρα του. Αργότερα έμαθε πως στο σχολείο έλεγε στη δασκάλα του ότι δεν τον άφηναν να δει τη μαμά του.

Όταν η Σία άρχισε να αισθάνεται καλύτερα, επικοινωνούσαν μέσω FaceTime. Εκείνη προσπαθούσε ακόμη και να τον διαβάσει από απόσταση, ενώ εκείνος έβρισκε τον δικό του τρόπο να της δώσει χαρά: έπαιζε κιθάρα για εκείνη.

"Ήταν μια δοκιμασία για το παιδί. Όταν μένει μακριά από τη μαμά του για δεκαπέντε ημέρες, αναρωτιέται τι συμβαίνει", ανέφερε η ίδια

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο βαθιά πλευρά όσων περιγράφει η Σία Κοσιώνη. Όχι μόνο η ασθένεια, ούτε μόνο η επιστροφή της στην καθημερινότητα, αλλά η συνειδητοποίηση ότι η ζωή δεν είναι μόνο όσα προλαβαίνεις να κάνεις. Είναι και όσα επιλέγεις πλέον να μην κάνεις.

Να μην ξεπερνάς συνεχώς τον εαυτό σου. Να αναγνωρίζεις τα όριά σου. Να ζητάς χώρο όταν τον χρειάζεσαι. Και, κυρίως, να μην ξεχνάς τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από όλα όσα πρέπει να προλάβεις.

Τον εαυτό σου.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr