Κάποιες κουβέντες δεν χρειάζονται μεγάλες δηλώσεις για να σε αγγίξουν. Αρκεί μια αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε, αλλά προτιμάμε να αφήνουμε κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας, που έχει να κάνει με κάτι πολύ βαθύ και μπορεί να μάς αλλάξει μια για πάντα τη ζωή. Μια απώλεια, ένα τελευταίο χαμόγελο ενός αγαπημένου προσώπου και η παραδοχή πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αποχαιρετήσουμε ανθρώπους που θεωρούμε δεδομένους στη ζωή μας.
Η Τόνια Σωτηροπούλου μίλησε στην εκπομπή "Πρωίαν σε Είδον" για τη χρονιά που φεύγει και για μια απώλεια που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζει πλέον τη ζωή. Τον περασμένο Ιανουάριο έχασε τον πατέρα της, έναν από τους δύο ανθρώπους που αποτελούν, όπως είπε, τις "ρίζες" της.
Και κάπως έτσι μίλησε για τον φόβο που, όσο κι αν προσπαθούμε να ξορκίσουμε, υπάρχει κάπου μέσα σε όλους μας: την απώλεια.
Η ίδια δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει τη θλίψη. Μίλησε για το πένθος ως ένα προσωπικό ταξίδι, για τη ζωή μετά τον άνθρωπο που έφυγε και για το πώς μαθαίνεις σταδιακά να βρίσκεις μια θέση για εκείνον μέσα στην καρδιά και στην καθημερινότητά σου. Υπήρξε όμως και κάτι ακόμη στα λόγια της που έχει ενδιαφέρον. Η απώλεια, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να σε φέρει αντιμέτωπο με μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού σου.
"Και προφανώς έχει όλο αυτό το δυσάρεστο κομμάτι και τη θλίψη και τη ζωή μετά από αυτό, είναι ένα προσωπικό ταξίδι, ο θρήνος και το πού τον βάζεις στη ζωή σου και στην καρδιά σου. Ταυτόχρονα, αντικειμενικά είναι σε ένα βαθμό για μένα μια μεγάλη απελευθέρωση, γιατί καταλαβαίνεις πώς είναι να πορεύεσαι μόνος, πώς είναι να είσαι στα πόδια σου", είπε χαρακτηριστικά.
Ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο δύσκολες πλευρές της ενηλικίωσης, να συνειδητοποιείς ότι οι άνθρωποι που κάποτε θεωρούσες σταθερά σημεία θα αλλάξουν θέση στη ζωή σου, είτε επειδή αλλάζουν οι ίδιοι είτε επειδή κάποια στιγμή θα φύγουν. Και τότε πρέπει να βρεις έναν καινούργιο τρόπο να συνεχίσεις.
Η Τόνια Σωτηροπούλου μίλησε και για την ευτυχία που επιστρέφει. Όχι απαραίτητα με τον τρόπο που την ήξερες πριν, αλλά διαφορετική, πιο συνειδητή. Για εκείνη, η απώλεια έγινε ένας λόγος να επανεξετάσει ανθρώπους, σχέσεις και επιλογές που μέχρι τότε μπορεί να έμοιαζαν αμετακίνητες.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο ουσιαστική σκέψη της.
Όταν συνειδητοποιείς πόσο εύθραυστη είναι η ζωή, σταματάς να επενδύεις τόσο πολύ σε όσα δεν σε χωρούν πια. Δεν υπάρχει πάντα λόγος να κρατάς μια σχέση, μια συνήθεια ή μια κατάσταση μόνο και μόνο επειδή κάποτε ήταν σημαντική. Η ζωή αλλάζει. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι εμείς μαζί τους.
"Τότε καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία είναι κάτι που έρχεται και πάλι έρχεται και ανακαλύπτεις τη ζωή με άλλο τρόπο και όλα παίρνουν μια άλλη μορφή. Συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει λόγος να κρατάς σχέσεις με ανθρώπους που πια δε λειτουργούν μόνο και μόνο επειδή έτσι είναι. Εδώ αλλάζει η ζωή, πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα. Η ζωή σε φέρνει εκεί που θες να πας. Να μην κρατάμε αντίσταση χρειάζεται", ανέφερε χαρακτηριστικά.
Δεν είναι εύκολο να το κάνεις. Ιδίως όταν η αλλαγή έρχεται χωρίς να την έχεις επιλέξει. Όμως ίσως αυτό που μένει τελικά από μια μεγάλη απώλεια να μην είναι μόνο η απουσία. Είναι και η υπενθύμιση ότι ο χρόνος μας εδώ δεν είναι ανεξάντλητος.
Και ίσως γι' αυτό αξίζει να λέμε λίγο συχνότερα αυτά που αισθανόμαστε, να αγκαλιάζουμε λίγο περισσότερο τους ανθρώπους μας και να αφήνουμε πίσω μας ό,τι έχει πάψει να μας κάνει καλό.
Γιατί αυτό που φοβόμαστε περισσότερο, όσο κι αν δυσκολευόμαστε να το δεχτούμε, είναι και αυτό που μας θυμίζει τελικά πόσο πολύτιμη είναι η ίδια η ζωή.