Μπορεί αυτές τις μέρες όλοι να μιλούν για το "ΡΙΦΙΦΙ". Για τη σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια, για την ατμόσφαιρα που σε βάζει από τα πρώτα λεπτά μέσα στην ιστορία, για την Ευαγγελία Μουμούρη, τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο, τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, τον Πάνο Βλάχο και τον Δήμο Γιγαντάκη που δίνουν στους ήρωές τους κάτι περισσότερο από μια ερμηνεία.
Κι όμως, όσο παρακολουθείς τη σειρά, υπάρχει κάτι που επιστρέφει διαρκώς στο μυαλό, πόσο δύσκολο είναι τελικά να γράψεις μια ιστορία που να σε κρατά όχι μόνο για το τι θα συμβεί, αλλά για τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε αυτή.
Γιατί πίσω από το "ΡΙΦΙΦΙ" υπάρχει ένα σενάριο που ξέρει πότε να μιλήσει και, κυρίως, πότε να σωπάσει. Υπάρχουν διάλογοι που μοιάζουν απολύτως φυσικοί και σιωπές που κουβαλούν ολόκληρη την ιστορία ενός ανθρώπου. Και πίσω από όλα αυτά βρίσκονται ο Βασίλης Ρίσβας και η Δήμητρα Σακαλή.
Ένα συγγραφικό δίδυμο που, αν αγαπάς την ελληνική τηλεόραση, έχεις συναντήσει πολλές περισσότερες φορές απ' όσες ίσως συνειδητοποιείς.
Οι άνθρωποι πίσω από τις ιστορίες που θυμόμαστε
Πριν από το "ΡΙΦΙΦΙ", πριν από to "Έτερος Εγώ", πριν από τα "Μαύρα Μεσάνυχτα" και πολύ πριν από το "Πενήντα Πενήντα", υπήρχαν δύο άνθρωποι που συναντήθηκαν μέσα από την υποκριτική και ανακάλυψαν στην πορεία ότι είχαν έναν ακόμη κοινό δρόμο να διανύσουν.
Ο Βασίλης Ρίσβας και η Δήμητρα Σακαλή γνωρίστηκαν στον χώρο της δραματικής σχολής. Η πρώτη τους επαφή με τη συγγραφή ήρθε σχεδόν οργανικά, μέσα από μια παρέα νέων ηθοποιών που συζητούσαν για τις δουλειές που έβλεπαν και κάποια στιγμή αποφάσισαν να δοκιμάσουν να γράψουν κάτι δικό τους. Έτσι ξεκίνησε μια διαδρομή που κανείς τότε δεν μπορούσε να γνωρίζει πού θα τους οδηγούσε.
Η πρώτη τους δουλειά, "Το μικρό σπίτι στο Παγκράτι", έφτασε στην ΕΡΤ με τη βοήθεια της Ελένης Γερασιμίδου. Η αρχική ομάδα στην πορεία άλλαξε, όμως ο Ρίσβας και η Σακαλή έμειναν μαζί. Και όχι μόνο συγγραφικά. Οι δύο τους έγιναν ζευγάρι και στη ζωή.
Ίσως γι' αυτό η κοινή τους γραφή να έχει πάντα αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση της παρατήρησης των ανθρώπινων σχέσεων.
Από το "Πενήντα Πενήντα" στα "Μαύρα Μεσάνυχτα"
Αν υπάρχει μια σειρά που έκανε σχεδόν κάθε ελληνικό σπίτι να αναγνωρίζει τους ήρωές της σαν παλιούς γνωστούς, αυτή είναι το "Πενήντα Πενήντα". Οι άνθρωποι που έκαναν όμως αυτούς τους χαρακτήρες να είναι τόσο οικείοι με το σενάριο τους ήταν ο Βασίλης Ρίσβας, Δήμητρα Σακαλή και Έλενα Σολωμού.
Και μετά ήρθαν τα "Μαύρα Μεσάνυχτα".
Εκεί η γραφή άλλαξε χρώμα. Έγινε πιο σκοτεινή, πιο παράξενη, πιο αιχμηρή. Το μαύρο χιούμορ συνάντησε το δράμα και οι χαρακτήρες απέκτησαν εκείνη την ιδιότυπη υπερβολή που τους έκανε αξέχαστους. Ο ίδιος ο Ρίσβας βρέθηκε μάλιστα και μπροστά από την κάμερα, στον ρόλο του μπράβου του μαγαζιού, Λάζαρου.
Ακροβατώντας ανάμεσα σρτην κωμωδία και το δράμα
Αυτό που έχει ενδιαφέρον στην πορεία τους είναι πως δεν έμειναν ποτέ στην ασφάλεια μιας επιτυχημένης συνταγής.
"10η Εντολή", "3ος Νόμος", "Το Σπίτι της Έμμας", "Ταμάμ", "Ου Φονεύσεις", "Έρωτας με Διαφορά", "Ποιος Παπαδόπουλος;", "Διάφανη Αγάπη".
Διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικοί τόνοι, διαφορετικοί άνθρωποι.
Κι όμως, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: οι χαρακτήρες τους δεν είναι ποτέ απλώς καλοί ή κακοί, αστείοι ή δραματικοί. Έχουν αντιφάσεις. Έχουν πράγματα που κρύβουν. Έχουν λόγους για όσα κάνουν.
Η πρώτη συνάντηση με τον κόσμο του Σωτήρη Τσαφούλια
Και κάπου εδώ υπάρχει μια ακόμη ενδιαφέρουσα σύνδεση στην ιστορία του Βασίλη Ρίσβα και της Δήμητρας Σακαλή. Πριν από το "ΡΙΦΙΦΙ", οι δρόμοι τους είχαν ήδη συναντηθεί με εκείνον του Σωτήρη Τσαφούλια μέσα από το "Έτερος Εγώ". Ο Βασίλης Ρίσβας δεν βρέθηκε μόνο μπροστά από την κάμερα, υποδυόμενος τον ιατροδικαστή Θησέα, αλλά έγινε μέρος ενός κόσμου που είχε ήδη αποκτήσει τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα.
Η συγκεκριμένη συνεργασία αποκτά σήμερα ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, κοιτάζοντάς την από την απόσταση του χρόνου. Γιατί στο "Έτερος Εγώ" υπήρχε ήδη εκείνο το στοιχείο που θα συναντούσαμε αργότερα και στο "ΡΙΦΙΦΙ". Η ατμόσφαιρα, οι σύνθετοι χαρακτήρες, η σημασία της λεπτομέρειας και μια ιστορία που δεν αρκείται στο προφανές.
Και κάπως έτσι, ο Ρίσβας και η Σακαλή βρέθηκαν ξανά στον ίδιο δημιουργικό δρόμο με τον Τσαφούλια. Αυτή τη φορά, όμως, όχι μέσα από έναν ρόλο. Μέσα από τις λέξεις.
Από τον Θησέα στο "ΡΙΦΙΦΙ" του αιώνα
Αυτή η συνάντηση του Σωτήρη Τσαφούλια με το δίδυμο Ρίσβα - Σακαλή μοιάζει σχεδόν σαν φυσική συνέχεια. Το "ΡΙΦΙΦΙ" δεν είναι απλώς μια σειρά για μια ληστεία. Η πραγματική διάρρηξη του 1992 είναι μόνο η αφετηρία. Αυτό που ενδιαφέρει πραγματικά είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτήν.
Η Όλγα της Ευαγγελίας Μουμούρη, ο Νίκος του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, ο Βάκης του Πάνου Βλάχου και ο Μιχάλης του Προμηθέα Αλειφερόπουλου δεν είναι απλώς κομμάτια μιας crime ιστορίας. Είναι άνθρωποι με παρελθόν, φόβους, απώλειες και την ανάγκη να πιστέψουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη ζωή τους.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγάλη δύναμη της γραφής του Ρίσβα και της Σακαλή, γιατί δεν γράφουν μόνο αυτό που συμβαίνει. Γράφουν και όλα όσα έχουν συμβεί πριν από αυτό.
"Εν αρχή ην ο λόγος"
Ο Βασίλης Ρίσβας έχει πει μια φράση που μοιάζει να συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία τους: "Εν αρχή ην ο λόγος".
Για εκείνον, ένα καλό σενάριο είναι ο πυρήνας μιας σειράς. Εκεί γεννιούνται οι χαρακτήρες, οι σχέσεις, οι ανατροπές, αλλά και εκείνες οι σιωπές που πολλές φορές λένε περισσότερα από έναν ολόκληρο διάλογο.
Και ίσως γι' αυτό, βλέποντας σήμερα το "ΡΙΦΙΦΙ", καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι η γραφή πίσω από την εικόνα. Γιατί πριν από τη σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια, πριν από τις καθηλωτικές ερμηνείες και πριν από την ατμόσφαιρα που μας βάζει μέσα στην ιστορία, υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει πρώτα να έχουν γραφτεί σωστά.