Σήμερα, 24 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο, τιμάται η Ανάμνηση του θαύματος της Θεοτόκου της Μυρτιδιώτισσας, η μνήμη της Αγίας Θέκλας της Ισαποστόλου και η μνήμη της Αγίας Πέρσης.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα: Θέκλα, Κόπρος, Κόπρις,Μυρσίνη, Μυρτώ, Μυρτιά, Μυρτιδιώτισσα, Μύρτα, Μυρσώ, Αμέρισσα, Μέρσα, Αμερισούδα, Αμερσούδα, Αμέρσσα, Αμέρσα, Πέρσης, Περσεφόνη, Πέρσα, Πέρση
24 Σεπτεμβρίου: Ποιος γιορτάζει σήμερα;
Σύναξη της Παναγιάς της Μυρτιδιώτισσας στα Κύθηρα και ανάμνηση της ιάσεως του παραλύτου
Σύμφωνα με την παράδοση η αυθεντική εικόνα της Θεοτόκου με τον Χριστό βρέθηκε από ένα βοσκό σε μια κοιλάδα νοτιοδυτικά του νησιού γεμάτη από μυρτιές, που ονομάζονται "Μυρτίδια", τον 13ο αιώνα μ.Χ. Στην εικόνα αυτή αρχικά "διεκρίνοντο καθαρά τα χαρακτηριστικά μέχρι στέρνων" της Θεομήτορος και του Χριστού, "με την πάροδο του χρόνου όμως απέκτησε σταδιακά το σκούρο χρώμα".
Το πιθανότερο είναι η ιστόρηση της εικόνας αυτής να έγινε από τον Ευαγγελιστή Λουκά (1ος αιώνας μ.Χ.). Στη θέση της "εύρεσης" ο πτωχός βοσκός έκανε ένα μικρό εκκλησάκι και στην περιποίηση του αφιέρωσε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Μετά το θάνατο του ευσεβούς βοσκού, την περιποίηση του μικρού Ναού της Μυρτιδιώτισσας ανέλαβε ο Μοναχός Λεόντιος, ο οποίος με χρηματική βοήθεια Κυθηρίων μεγάλωσε λίγο το αρχικό εκκλησάκι και έκτισε γύρω του μερικά κελιά για τη φιλοξενία των προσκυνητών.
Όμως το πλήθος των προσκυνητών που κατέφθαναν από διάφορα μέρη δημιούργησε την ανάγκη ενός μεγάλου Ναού. Το δύσκολο αυτό έργο της ανέγερσης ξεκίνησε με πολύ ζήλο, προσπάθειες και εράνους ο δραστήριος Ιερομόναχος Αγαθάγγελος Καλλίγερος το 1841 μ.Χ. και σε δεκαέξι χρόνια έγινε ένα υπέροχο συγκρότημα που αποτελείται από μεγαλοπρεπή Ναό, ένα αριστουργηματικό πανύψηλο καμπαναριό και πολλά κελιά φιλοξενίας.
Ο μικρός Ναός της "εύρεσης", το Καθολικό, όπως λέγεται, παρέμεινε κάτω από το μεγάλο Ναό, διατηρείται σε άριστη κατάσταση και εκεί φυλάσσεται κατά τους χειμέριους μήνες η εικόνα της Παναγίας που η αγάπη των Κυθηρίων τη φύλαξε μέσα σε μια ολόχρυση επένδυση, αληθινό αριστούργημα φτιαγμένο από τον Κρητικό καλλιτέχνη Νικόλαο Σπιθάκη το 1827 μ.Χ.
Στο κάτω μέρος της χρυσής επένδυσης απεικονίζονται τρία θαύματα: το θαύμα της εύρεσης της εικόνας από το βοσκό, το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου στις 24 Σεπτεμβρίου (αρχές του 17ου αιώνα) και το θαύμα της διάσωσης του φρουρίου των Κυθήρων από τους κεραυνούς (22 Ιανουαρίου 1829) κατά τη διάρκεια της φύλαξης της εικόνας της Παναγίας εντός του φρουρίου για το φόβο των πειρατών που μάστιζαν τη Μεσόγειο.
Ο Ιερός Ναός εορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτασμού του θαύματος της θεραπείας του παραλύτου. Στον Ιερό Ναό υπάρχουν δύο παρεκκλήσια, το ένα αριστερά του Τέμπλου, αφιερωμένο στην Οσιοπαρθενομάρτυρα Ελέσα (βλέπε 1 Αυγούστου) και το άλλο δεξιά στον Όσιο Θεόδωρο (βλέπε 12 Μαΐου).
Αξίζει να επισημάνουμε ότι στο στέμμα της Πανσέπτου Εικόνας της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, υπάρχει προσαρμοσμένο "Πολυτιμότατον αδαμαντοκόλλητον εν σχήματι ημισελήνου χρυσούν κόσμημα". Ας θυμηθούμε την ιστορία του:
Σύμφωνα με όσα ο αείμνηστος Σοφοκλής Καλόυτσης, ο υμνογράφος της Μυρτιδιώτισσας διέσωσε (ακολουθία Μυρτιδιωτίσσης, έκδοσις 5η, σελ. 149), βρισκόταν κάποτε στα Κύθηρα, κάποιος Τούρκος πλούσιος και επιφανής, εγκατεστημένος στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη, ο οποίος ήταν Μωαμεθανός.
Κάποια ημέρα παρατήρησε ασυνήθη συγκέντρωση κόσμου, στην πλατεία του Μητροπολιτικού Ναού του Εστευρωμένου στη Χώρα.
Ρώτησε τι συμβαίνει και του είπαν ότι το Νησί μαστίζεται από πολύμηνη ανομβρία και για αυτό θα πραγματοποιηθεί Λιτανεία της Αγίας Εικόνας της Μυρτιδιώτισσας, η οποία είχε ήδη κατέβει από το κάστρο που φυλασσόταν τότε και βρισκότανε μέσα στον Εσταυρωμένο.
Όμως ο ουρανός ήταν καταγάλανος και δεν φαινόταν ούτε ίχνος νέφους στον ορίζοντα.
Ο Τούρκος εχλεύασε αυτή την ενέργεια γιατί η λογική έλεγε ότι δεν θα φέρει αποτελέσματα. Και ήταν τόσο σίγουρος για αυτό, που δήλωσε ότι εάν μετά την Λιτανεία επακολουθήσει βροχή, θα αφιέρωνε το χρυσό κόσμημα της ημισελήνου που είχε μαζί του, στην Ιερή Εικόνα.
Η Λιτανεία έγινε με κατάνυξη και οι Κυθήριοι γονυκλινείς παρακάλεσαν για την λύση της ανομβρίας. Και το θαύμα έγινε. Μόλις η Ιερά Πομπή επέστρεψε στον Ναό, άρχισε να πέφτει ραγδαία βροχή.
Ο αλλόθρησκος τήρησε την υπόσχεση του και αφιέρωσε το κόσμημα στην Παναγία.
Πότε έγινε αυτό δεν αναφέρεται. Ίσως έγινε πριν το 1837 μ.Χ. Τότε έγινε η χρυσή επένδυση της Εικόνας από τον Καλλίτέχνη Νικόλαο Σπιθάκη και μάλλον αυτός έκανε την προσαρμογή της ημισελήνου στο στέμα της Παναγίας "Εις αιωνίαν ανάμνησιν του τελεσθέντος θαύματος της λύσεως της ανομβρίας".
Πιθανόν λοιπόν η αφιέρωση να είχε προηγηθεί του 1837 μ.Χ.
Αγία Θέκλα η Ισαπόστολος
Η Ισαπόστολος Αγία Θέκλα, είναι Μικρασιάτισσα αγία της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας από το Ικόνιο, αναφερόμενη ως ακόλουθος του Αποστόλου Παύλου. Ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, έγινε ακόλουθος του Αποστόλου και κήρυξε και η ίδια μέχρι το μαρτύριό της, αποτελώντας την πρώτη γυναίκα Χριστιανή μάρτυρα. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται Ισαπόστολος και Πρωτομάρτυς.
Σύμφωνα με τις Πράξεις του Παύλου και της Θέκλης, η Θέκλα ήταν νεαρή και ευγενικής καταγωγής παρθένα από το Ικόνιο (τη σημερινή πόλη Κόνια της Τουρκίας), η οποία παρακολούθησε τον "λόγον περί παρθενίας" του Παύλου, υιοθέτησε τα διδάγματα αυτού του κηρύγματος και αποξενώθηκε από τον αρραβωνιαστικό της Θάμυριν και τη μητέρα της Θεόκλεια, που ήσαν ειδωλολάτρες. Κατά την παράδοση, καθόταν επί τρεις ημέρες στο παράθυρό της ακούγοντας τις διδαχές του Αποστόλου, καθώς εκείνος κήρυττε από τη γειτονική οικία του Ονησιφόρου. Βλέποντας αυτό, ο Θάμυρις στράφηκε προς τις Αρχές, συγκεκριμένα στον ηγεμόνα Καστίλιο, ώστε να τιμωρήσουν τον Παύλο και τη Θέκλα. Ο Καστίλιος τότε φυλάκισε και μετά απέλασε τον Παύλο.
Η Θέκλα σώθηκε με θαυματουργικό τρόπο από τη θανάτωση στην πυρά, με το ξέσπασμα μιας θύελλας, και ταξίδεψε μαζί με τον Παύλο μέχρι την Αντιόχεια της Πισιδίας. Εκεί κάποιος ευγενής με το όνομα Αλέξανδρος πόθησε τη Θέκλα και αποπειράθηκε να τη βιάσει. Η Θέκλα τον απέκρουσε, σχίζοντας κατά τη συμπλοκή τον μανδύα του και ρίχνοντας το διάδημά του από το κεφάλι του. Τη δίκασαν έτσι για επίθεση, και την καταδίκασαν να φαγωθεί από άγρια θηρία. Και πάλι όμως η Θέκλα σώθηκε με σειρά θαυμάτων, καθώς τα θηλυκά θηρία (και ειδικότερα οι λέαινες) την προστάτευσαν από τα αρσενικά. Στην Αντιόχεια επίσης η αγία βαπτίσθηκε Χριστιανή.
Ξαναβρήκε τον Απόστολο Παύλο στα Μύρα και κατόπιν ταξίδεψε για να κηρύξει τον λόγο του Θεού, καθιστάμενη μια εμβληματική φυσιογνωμία, που ενθάρρυνε τις γυναίκες να τη μιμηθούν ζώντας μια ζωή αγνότητας και ακολουθώντας τον λόγο του Κυρίου. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στη Σελεύκεια της Κιλικίας (το σημερινό Σιλιφκέ της Τουρκίας). Σύμφωνα με μερικά χειρόγραφα των Πράξεων του Παύλου και της Θέκλης, έζησε σε ένα σπήλαιο στο εκεί "όρος Καλαμών" 72 έτη. Ωστόσο, κατά την άλλη βασική παράδοση της Εκκλησίας η Θέκλα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στο χωριό Μααλούλα της Συρίας. Απέκτησε το ιαματικό χάρισμα, πραγματοποιώντας πολλά θαύματα, αλλά παρέμενε υπό μόνιμο διωγμό. Μια φορά, καθώς οι διώκτες της κόντευαν να την πιάσουν, επικαλέσθηκε τον Θεό, οπότε ένα νέο πέρασμα ανοίχθηκε στο σπήλαιο, που έκλεισε πάλι πίσω της. Το πέρασμα και τα σπήλαια επιδεικνύονται ακόμα και σήμερα στη Μααλούλα, που είναι σημαντικό προσκύνημα. Eκοιμήθη εν ειρήνη σε ηλικία 90 ετών.