iStock
Οι Financial Times δημοσίευσαν ένα άρθρο με τίτλο "Why schools are training children to be able to hold a knife and fork" (δηλαδή "Γιατί τα σχολεία εκπαιδεύουν τα παιδιά να κρατούν πιρούνι και μαχαίρι", ξεκινώντας μια συζήτηση για το πόσο απροετοίμαστη είναι η νέα γενιά μαθητών για το σχολείο.
Σύμφωνα με το άρθρο, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός παιδιών ξεκινά το σχολείο χωρίς να μπορεί να κρατήσει σωστά ένα μολύβι, να χρησιμοποιήσει μαχαίρι και πιρούνι, να πάει μόνο του στην τουαλέτα ή ακόμη και να αναγνωρίσει το ίδιο του το όνομα. Περίπου το 68% των παιδιών θεωρείται ότι είναι σχολικά έτοιμο, με το ποσοστό αυτό να πέφτει στο 62% σε φτωχότερες περιοχές της Αμερικής.
Στην Ελλάδα φαίνεται από δημοσιογραφικά ρεπορτάζ ότι περίπου 10–20% των παιδιών που ολοκληρώνουν το νηπιαγωγείο δεν θεωρούνται έτοιμα για την Α’ Δημοτικού στην Ελλάδα, με βάση την ανάγκη επανάληψης της προσχολικής τάξης, μια ένδειξη ότι ένα σημαντικό ποσοστό παιδιών δεν έχει αναπτύξει πλήρως τις βασικές δεξιότητες όταν ξεκινά το δημοτικό.
Τι φταίει;
Η υπερβολική χρήση οθονών συχνά κατηγορείται ότι εμποδίζει τη σωματική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και όχι άδικα. Όμως στην πραγματικότητα, η χρήση της τεχνολογίας δείχνει μια γενικότερη- και την κύρια αιτία του προβλήματος- αυξανόμενη απροθυμία των γονιών να θέτουν και να επιβάλλουν όρια.
Οι γονείς σήμερα βρίσκονται υπό τεράστια πίεση να τα κάνουμε όλα σωστά. Αναμένεται να είμαστε, ανά πάσα στιγμή, ψυχαγωγοί, δάσκαλοι, προπονητές και θεραπευτές. Οι γονείς επικρίνονται συχνά, ενώ ευρύτερες κοινωνικές αποτυχίες αγνοούνται. Η έλλειψη ασφαλών και ενδιαφερόντων χώρων όπου τα παιδιά μπορούν να παίζουν ελεύθερα, χωρίς επίβλεψη, σπάνια σχολιάζεται. Η κρατική στήριξη προς τους νέους γονείς εξακολουθεί να μην είναι αρκετή. Η οικονομική πραγματικότητα που απαιτεί και οι δύο γονείς να εργάζονται πλήρες ωράριο είναι αναπόφευκτη. Κι όταν ένα παιδί παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς, είναι ευκολότερο να κατηγορήσουμε τους γονείς παρά να αντιμετωπίσουμε την ανεπάρκεια των δομών υποστήριξης. Σαν να ξεχνάμε ότι "χρειάζεται ένα χωριό" για να μεγαλώσει ένα παιδί.
Το πρόβλημα με το gentle parenting
Σε αυτό το αγχώδες πλαίσιο το gentle parenting, η ήπια γονεϊκότητα, βρίσκει έδαφος στους γονείς που θέλουν να υιοθετήσουν ένα τρόπο ανατροφής που διαμορφώνει συναισθηματικά ασφαλή παιδιά, μεγαλωμένα χωρίς φόβο ή εξαναγκασμό. Σύμφωνα, όμως, με άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Στέλα Ο’Μάλεϊ, στην πράξη συχνά δημιουργεί αγχωμένους ενήλικες που φοβούνται υπερβολικά μήπως κάνουν λάθος. Οι γονείς μαθαίνουν να μην βάζουν όρια, να έχουν ως προτεραιότητα τη συναισθηματική ηρεμία ή την άμεση ικανοποίηση του παιδιού θυσιάζοντας όμως τη σωστή συμπεριφορά.
Οι γονείς σήμερα προσπαθούν να επικυρώνουν κάθε συναίσθημα του παιδιού τους και να διαπραγματεύονται με ήπιο τρόπο τα όρια που θέτουν. Κι όλοι ξέρουμε ποιος χάνει όταν προσπαθεί να διαπραγματευτεί με ένα μικρό (ίσως και μεγάλο) παιδί.
Τα παιδιά εξακολουθούν να χρειάζονται να διδαχθούν πώς να συμπεριφέρονται σωστά. Και για να το μάθουν αυτό λογικά θα χρειαστεί να νιώσουν απογοήτευση ή αποτυχία. Είναι μέρος της μάθησης. Όπως μαθαίνεις να πιάνεις σωστά το μολύβι μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, έτσι θα μάθεις και να μην αρπάζεις το παιχνίδι του άλλου.
Η πειθαρχία δεν πρέπει να μεταφράζεται ως αυταρχισμός και η δυσφορία ως επιβλαβής. Γιατί διαφορετικά οι γονείς θα είμαστε διαρκώς παγιδευμένοι παγιδευμένοι σε ένα αδύνατο δίλημμα: Να κρατάμε τα παιδιά χαρούμενα ή να τα μάθουμε πως να κοινωνικοποιούνται;
Μια κουλτούρα ανεκτικότητας;
Και κάπου εκεί έρχεται ο ρόλος του σχολείου. Οι δάσκαλοι βλέπουν πρώτοι τις συνέπειες αυτής της αποφυγής της δυσφορίας του gentle parenting. Οι εκπαιδευτικοί αναμένεται να διδάξουν παιδιά που δεν έχουν κοινωνικοποιηθεί σε βασικούς κανόνες της τάξης. Πολλά φτάνουν χωρίς να έχουν μάθει να ακούν, να περιμένουν τη σειρά τους, να σέβονται τον υπεύθυνο ή να δέχονται τη διόρθωση. Αυτές οι δεξιότητες ξεκινούν από το σπίτι και ενισχύονται στο σχολείο, αλλά μόνο όταν υπάρχει μια κοινή παραδοχή ότι αυτός που έχει την ευθύνη είναι ο ενήλικας που βρίσκεται στον χώρο, ο γονιός ή ο δάσκαλος.
Οι μικροί μαθητές σήμερα μεγαλώνουν σε μια κουλτούρα ακραίας ανεκτικότητας και μαθαίνουν να ερμηνεύουν τη δυσφορία ως ένδειξη ότι πρέπει να αρχίσουν να παραπονιούνται, αντί ως μια στιγμή μάθησης. Αντίθετα, αυτό που οφείλουμε ως γονείς να τους μάθουμε, από νωρίς στη ζωή τους, είναι ότι οι κανόνες μπορεί να είναι βαρετοί, αλλά είναι απαραίτητοι.
Κι αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι η προσπάθεια και η απογοήτευση προηγούνται της επιτυχίας και της αυτοπεποίθησης. Χωρίς αυτή την κατανόηση, μπορεί να κάνουμε τα παιδιά να αισθάνονται σημαντικά, αλλά δεν τους δίνουμε τα εργαλεία που χρειάζονται για τη ζωή τους ως ενήλικες πέρα από το οικογενειακό περιβάλλον.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr
