NDP
Βυζαντινολόγος, ιστορικός και η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στη Σορβόννη, η Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 99 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα σπουδαίο πνευματικό και ηθικό έργο. Ένα έργο που επηρέασε —και θα συνεχίσει να επηρεάζει— την κοινωνία, την ιστορική σκέψη και τα γράμματα, όσο ελάχιστα.
Γεννημένη το 1926 στον Βύρωνα, από Μικρασιάτες γονείς, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ Παγκρατίου, δείχνοντας από νωρίς το πολιτικό και κοινωνικό της στίγμα. Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της, μια πόλη όπου έμελλε να ζήσει και να δημιουργήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και της ακαδημαϊκής της πορείας.
Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που διετέλεσε Πρύτανης στη Σορβόννη, κατακτώντας τη θέση όχι ως εξαίρεση αλλά ως αυτονόητη συνέπεια της αξίας και της ικανότητάς της. Παράλληλα, υπήρξε μητέρα μιας κόρης, θεωρώντας τη μητρότητα ιερή. Όπως συνήθιζε να λέει: "Είμαι κυρίως μάνα και δασκάλα".
Ο λόγος της ήταν αιχμηρός, βαθιά στοχαστικός και πάντοτε στραμμένος στην παιδεία, τη μνήμη και την ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στην Ιστορία.
Ανάμεσα στα σημαντικότερα αποφθέγματά της ξεχωρίζουν:
"Η παιδεία δεν είναι πολυτέλεια· είναι όρος επιβίωσης."
"Αν είχα να δώσω μια συμβουλή στους νέους, θα ήταν να έχουν ένα όνειρο και να το κυνηγήσουν με τα πόδια στη γη και τα μάτια στον ουρανό."
"Είμαι η πρώτη γυναίκα που έγινε πρόεδρος τμήματος στη Σορβόννη. Όταν με ρώτησαν αν είμαι φεμινίστρια, απάντησα: "Όχι, είμαι ικανή”."
"Πραγματική απώλεια είναι όταν οι γυναίκες κρύβουν τα χρόνια τους και χάνουν αναμνήσεις."
"Μη φοβάστε τους ανθρώπους που διαβάζουν πολλά βιβλία. Να φοβάστε εκείνους που έχουν διαβάσει μόνο ένα."
"Η παιδεία είναι το μόνο όπλο που μπορεί να νικήσει τη βαρβαρότητα χωρίς να χυθεί αίμα."
"Η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιος φταίει; Θα το πω: η Εκκλησία."
"Μπροστά στα παιδιά πρέπει να είσαι παραδειγματικός. Και γενικότερα, αν μπορείς να έχεις έναν σκοπό στη ζωή σου, είναι να είσαι παραδειγματικός."
"Είμαι Αριστερή, γιατί όλα πρέπει να περάσουν από εκεί, αλλά είμαι και Δεξιά, γιατί από εκεί όλα θα φτιάξουν."
Η Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ιστορικός. Υπήρξε μια ζωντανή συνείδηση της Ιστορίας — και μια σταθερή υπενθύμιση ότι η γνώση, η παιδεία και το παράδειγμα είναι πράξεις ευθύνης.
Βιογραφικό:
Μια μεγάλη μορφή της ιστορίας, του πολιτισμού και των τεχνών μας άφησε σήμερα. Η κληρονομιά, όμως, που αφήνει στην Ελλάδα είναι ανεκτίμητη.
Η Ελένη Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926. Ο πατέρας της, Νικόλαος Γλύκατζης, έμπορος, και η μητέρα της Καλλιρρόη, το γένος Ψαλτίδη, έφτασαν στην Αθήνα, στη συνοικία του Βύρωνα, με τα πρώτα τους παιδιά ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετά τη "Μεγάλη Καταστροφή".
Σε ηλικία 6 ετών, εκφωνεί τους πρώτους της πολιτικούς λόγους στη γειτονιά της, διαβάζοντας μια εφημερίδα ανάποδα υπέρ του Βενιζέλου.
Εντάσσεται στην Αντίσταση σε ηλικία 14 ετών, το 1942, στη συνοικία της στον Βύρωνα, όπου είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά μηνυμάτων. Ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο 4ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας).
Αμέσως μετά τον πόλεμο, η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη επιθυμεί να προσλάβει την καλύτερη φοιτήτρια της φιλολογίας. Παραβλέποντας τις πολιτικές απόψεις της Ελένης Αρβελέρ, την προσλαμβάνει ως γραμματέα του ιδρύματος που δημιούργησε για τα σπίτια των άπορων παιδιών. Παράλληλα, η Ελένη Αρβελέρ εργάζεται σκληρά για τη διεξαγωγή ερευνών για τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Θα δώσει στην οικογένειά της όλα όσα κέρδισε, και για τις έρευνές της στη Μικρά Ασία.
Η Ελένη Αρβελέρ αποφασίζει να μεταβεί στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Écoledes Hautes Études, όπου ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Ιστορίας (1960). Το 1956 γνωρίζει τον Jacques Ahrweiler, τον οποίο παντρεύεται το 1957.
Το 1964, την επομένη της κατάθεσης της διατριβής της "Βυζάντιο και Θάλασσα" στο γραφείο του επιβλέποντος καθηγητή της, γεννά την κόρη της Μαρί-Ελέν. Ανακηρύσσεται Διδάκτωρ Γραμμάτων (Docteurès Lettres) το 1966.
Ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας (από το 1955) και διευθύντρια ερευνών από το 1964, εξελέγη καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967. Διετέλεσε διευθύντρια του τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της επιτροπής έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (1973-1974), αντιπρόεδρος (1970-1973) και στη συνέχεια η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I Panthéon-Sorbonne (1976-1981, επίτιμη πρόεδρος από το 1981).
Διορίστηκε η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Ακαδημίας και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού (1982-1989). Στη συνέχεια, διορίστηκε πρόεδρος του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού (1989-1991), του οποίου ήταν αντιπρόεδρος από το 1976 έως το 1989.
Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, εμπειρογνώμονας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, επίτιμη πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών (από το 1975), γενική γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (Ελλάδα) (1999-2012), πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Dmitri Shostakovich.
Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Ήταν και επίτιμη διδάκτωρ πλήθους πανεπιστημίων (Λονδίνο, Χάρβαρντ, Βελιγράδι, Νέα Υόρκη, Νιου Μπράνσγουικ, Λίμα, Χάιφα, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Παρισιού, Φριμπούργκ, Θεσσαλονίκη και Κρήτη).
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr