Το "δώρο" της Gen Z στην εργασιακή κουλτούρα

Οι αποκαλύψεις για το Noma επαναφέρουν τη συζήτηση για τα όρια στην εργασία.

ΓΡΑΦΕΙ: MissBloom TEAM

Τον τελευταίο χρόνο έχει αναπτυχθεί έντονη συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γύρω από τις διαφορές ανάμεσα στους Millennials και τη Gen Z. Πρόκειται για δύο γενιές με διαφορετικά βιώματα και αντιλήψεις για την εργασία, που αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό και τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσαν.

Οι Millennials συχνά περιγράφονται ως μια γενιά που διαμορφώθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η υπερεργασία και η συνεχής πίεση θεωρούνταν σχεδόν αυτονόητες. Η λογική ότι "αφού πληρώνεσαι, δεν έχεις λόγο να παραπονιέσαι" κυριάρχησε για χρόνια σε πολλούς επαγγελματικούς χώρους, καλλιεργώντας μια κουλτούρα διαρκούς προσπάθειας αλλά και έντονου αισθήματος ανεπάρκειας.

Αντίθετα, η Gen Z εμφανίζεται περισσότερο διατεθειμένη να θέσει σαφή όρια. Για πολλούς νέους εργαζόμενους της συγκεκριμένης γενιάς, η επαγγελματική επιτυχία δεν αποτελεί πλέον τον βασικό άξονα γύρω από τον οποίο οργανώνεται η ζωή τους. Η ισορροπία ανάμεσα στην εργασία και την προσωπική ζωή τίθεται συχνά σε προτεραιότητα, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται πιο αργή επαγγελματική εξέλιξη.

Η συζήτηση αυτή επανήλθε δυναμικά τις τελευταίες ημέρες, έπειτα από εκτενές ρεπορτάζ της The New York Times σχετικά με τις συνθήκες εργασίας στο Noma, ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια στον κόσμο.

Στο επίκεντρο των αποκαλύψεων βρέθηκε ο ιδρυτής και σεφ του εστιατορίου, René Redzepi, ο οποίος θεωρείται μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της σύγχρονης γαστρονομίας. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεκάδες πρώην εργαζόμενοι περιέγραψαν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τοξικό εργασιακό περιβάλλον στην κουζίνα του εστιατορίου.

Η έρευνα ξεκίνησε έπειτα από δημόσια ανάρτηση πρώην εργαζομένου του Noma, ο οποίος μίλησε για κακοποιητική συμπεριφορά στον χώρο εργασίας. Στη συνέχεια, οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας συγκέντρωσαν μαρτυρίες από συνολικά 35 εργαζόμενους που εργάστηκαν στο εστιατόριο από το 2007 έως το 2019.

Ακολουθεί περιστατικό από το 2014

"Μια νύχτα του Φεβρουαρίου του 2014, εν μέσω ενός πολυάσχολου δείπνου στο φημισμένο εστιατόριο Noma της Κοπεγχάγης, ο ιδρυτής και σεφ René Redzepi διέταξε όλο το προσωπικό της κουζίνας να τον ακολουθήσει έξω στο κρύο. Έσπρωχνε μπροστά του έναν νεαρό σού-σεφ που είχε βάλει μουσική τέκνο μέσα στην κουζίνα. Ενα είδος που ο ιδρυτής του εστιατορίου δεν συμπαθούσε. Την ίδια στιγμή, μακριά από την τραπεζαρία ήταν και οι άμισθοι ασκούμενοι εργάζονταν 16 ώρες την ημέρα, εκτελώντας εργασίες όπως η συλλογή βοτάνων και ο καθαρισμός κουκουνάριων για να διακοσμήσουν τα φημισμένα σκανδιναβικά πιάτα του Redzepi

Ο ιδιοκτήτης του "ΝΟΜΑ" χλεύαζε τον σεφ ξανά και ξανά, ενώ περίπου 40 μάγειρες, με κοντομάνικα και ποδιές, σχημάτιζαν τον συνηθισμένο κύκλο γύρω από τους δύο άνδρες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που αναγκάζονταν να συμμετάσχουν σε μια δημόσια ταπείνωση, σύμφωνα με δύο σεφ που ήταν παρόντες. Ο Redzepi ενέτεινε την επίθεσή του, χτυπώντας τον υπάλληλό του στα πλευρά και φωνάζοντας ότι κανείς δεν θα επέστρεφε μέσα μέχρι ο σεφ να πει, αρκετά δυνατά ώστε να τον ακούσουν όλοι, ότι "του άρεσε να κάνει στοματικό σεξ σε DJ". Οι συνάδελφοί του στάθηκαν σιωπηλοί μέχρι που αυτός, λαχανιασμένος, συμμορφώθηκε. Στη συνέχεια, επέστρεψαν στην κουζίνα και συνέχισαν τη δουλειά τους”.

Δεν είναι λίγοι οι πρώην εργαζόμενοι που αναφέρουν ότι παρόμοια περιστατικά δημόσιας ταπείνωσης δεν ήταν ασυνήθιστα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις καταγγέλλονται και περιστατικά σωματικής επιθετικότητας.

Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στον χώρο της διεθνούς γαστρονομίας. Λίγο μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ, ο Redzepi ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την ηγεσία του Noma κατά τη διάρκεια του residency του εστιατορίου στο Λος Άντζελες, ενώ παράλληλα παραιτήθηκε και από το διοικητικό συμβούλιο του MAD, του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ίδρυσε το 2011. Μάλιστα ο ίδιος, τοποθετήθηκε μέσω ανάρτησής του στο Instagram:

"Οι τελευταίες εβδομάδες έφεραν στο προσκήνιο σημαντικές συζητήσεις και προσοχή γύρω από το εστιατόριό μας, τον κλάδο μας και τη δική μου ηγεσία στο παρελθόν.

Έχω προσπαθήσει να γίνω καλύτερος ηγέτης και το Noma έχει κάνει μεγάλα βήματα για να μεταμορφώσει την κουλτούρα του μέσα στα χρόνια. Αναγνωρίζω ότι αυτές οι αλλαγές δεν μπορούν να διορθώσουν το παρελθόν. Μια συγγνώμη δεν είναι αρκετή· αναλαμβάνω την ευθύνη για τις δικές μου πράξεις.

Μετά από περισσότερα από είκοσι χρόνια δημιουργίας και ηγεσίας αυτού του εστιατορίου, αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω και να επιτρέψω στους εξαιρετικούς ηγέτες μας να καθοδηγήσουν πλέον το εστιατόριο στο επόμενο κεφάλαιό του. Παράλληλα, παραιτήθηκα και από το διοικητικό συμβούλιο του MAD, του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ίδρυσα το 2011.

Για όσους αναρωτιούνται τι σημαίνει αυτό για το εστιατόριο, θέλω να το πω ξεκάθαρα: η ομάδα του Noma σήμερα είναι η πιο δυνατή και εμπνευσμένη που υπήρξε ποτέ. Λειτουργούμε εδώ και 23 χρόνια και είμαι απίστευτα περήφανος για τους ανθρώπους μας, τη δημιουργικότητά μας και την κατεύθυνση προς την οποία προχωρά το Noma.

Αυτή η ομάδα θα συνεχίσει μαζί στο residency μας στο Λος Άντζελες, που θα αποτελέσει μια δυνατή στιγμή για να δείξουν όλα όσα έχουν δουλέψει και να καλωσορίσουν τους επισκέπτες σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό.

Η αποστολή του Noma για το μέλλον είναι να συνεχίσει να εξερευνά ιδέες, να ανακαλύπτει νέες γεύσεις και να φαντάζεται τι μπορεί να γίνει το φαγητό τις επόμενες δεκαετίες. Το Noma ήταν πάντα κάτι μεγαλύτερο από ένα μόνο άτομο. Και αυτό το επόμενο βήμα τιμά ακριβώς αυτή την πεποίθηση”.

Το δώρο της Gen Z στην ανθρωπότητα

Η υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο μια ευρύτερη συζήτηση για τα όρια της πίεσης στον χώρο εργασίας και το πότε αυτή μετατρέπεται σε κατάχρηση εξουσίας. Σε κλάδους όπως η υψηλή γαστρονομία, όπου η ένταση και οι απαιτήσεις είναι παραδοσιακά ιδιαίτερα υψηλές, η συζήτηση για την εργασιακή κουλτούρα φαίνεται να αποκτά νέα δυναμική.

Σε αυτό το πλαίσιο, αρκετοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η διαφορετική στάση της Gen Z απέναντι στην εργασία ενδέχεται να επηρεάσει βαθύτερα την εργασιακή κουλτούρα των επόμενων ετών. Η επιμονή στη θέσπιση ορίων και η άρνηση αποδοχής τοξικών συμπεριφορών φαίνεται να λειτουργούν ως καταλύτης για αλλαγές που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν δύσκολο να πραγματοποιηθούν.