iStock
Υπάρχει μια στιγμή που κανείς γονιός δεν περιμένει πραγματικά, όσο κι αν ξέρει ότι θα έρθει. Ένα παιδί, συνήθως γύρω στα 5 με 8 του χρόνια, σε κοιτάζει με μια παράξενη σοβαρότητα και λέει: "Μαμά, δε θέλω να πεθάνεις". Δεν είναι απλώς μια φράση και δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις.
Σε αυτή την ηλικία, τα παιδιά αρχίζουν να κατανοούν ότι η ζωή δεν κρατά για πάντα. Και το πρώτο πρόσωπο που συνδέουν με αυτόν τον φόβο είσαι εσύ. Ο άνθρωπος που τα φροντίζει, που τα κρατά, που αποτελεί τον πυρήνα της ασφάλειάς τους.
Η αυθόρμητη αντίδραση των ενηλίκων είναι συχνά αμήχανη. Προσπαθούμε να απομακρύνουμε το βάρος της στιγμής: "Μην λες τέτοια", "Φυσικά και δε θα πεθάνω". Όμως αυτές οι απαντήσεις, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι, δεν αγγίζουν πραγματικά αυτό που ζητά το παιδί.
Γιατί εκείνη τη στιγμή, το παιδί δεν ζητά πληροφορία. Ζητά ασφάλεια.
Σύμφωνα με τη γιατρό Σουζάνα Κέμπερ, το πρώτο βήμα είναι να σταματήσεις και να ακούσεις. Να ρωτήσεις ήρεμα: "Πώς σου ήρθε αυτή η σκέψη;". Όχι για να διορθώσεις, αλλά για να καταλάβεις. Μπορεί να προήλθε από κάτι που άκουσε, από μια εμπειρία στο σχολείο, από έναν αποχωρισμό, από μια ασθένεια ή απλώς από μια ξαφνική συνειδητοποίηση που δεν μπορεί ακόμα να επεξεργαστεί.
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις αμέσως. Αν δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, μπορείς να καθυστερήσεις τη συζήτηση με ειλικρίνεια και τρυφερότητα: "Είμαι εδώ, είμαστε καλά τώρα. Το βράδυ θα το συζητήσουμε πιο ήρεμα". Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα πλαίσιο ασφάλειας.
Όταν έρθει η στιγμή να μιλήσετε, δεν χρειάζονται μεγάλες εξηγήσεις. Τα παιδιά ζητούν σταθερότητα. Μπορείς να πεις απλά ότι οι άνθρωποι συνήθως ζουν πολλά χρόνια, ότι φροντίζεις τον εαυτό σου, ότι είσαι εδώ και το αγαπάς. Το ουσιαστικό μήνυμα δεν είναι η λεπτομέρεια, αλλά η αίσθηση ότι η ζωή δεν είναι μόνο τύχη, αλλά και φροντίδα.
Εξίσου σημαντικό είναι να αναγνωρίσεις το συναίσθημα. Αντί να το ακυρώσεις, μπορείς να το κατονομάσεις: "Καταλαβαίνω ότι αυτό σε φοβίζει". Αυτή η φράση, όσο απλή κι αν φαίνεται, λειτουργεί σαν γέφυρα. Δείχνει στο παιδί ότι ο φόβος του είναι ορατός και αποδεκτός.
Πολλές φορές, τέτοιες ανησυχίες εμφανίζονται σε περιόδους έντασης ή αλλαγών. Όταν κάτι στη ζωή του παιδιού δεν είναι απόλυτα ελεγχόμενο, το μυαλό του αναζητά σενάρια για να εξηγήσει αυτή την αβεβαιότητα. Σε αυτές τις στιγμές, το πιο σημαντικό που μπορείς να προσφέρεις δεν είναι απαντήσεις, αλλά ρουτίνα, παρουσία και συνέπεια.
Τελικά, αυτή η δύσκολη ερώτηση δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά μια ευκαιρία. Μια στιγμή που το παιδί σου σε εμπιστεύεται με έναν από τους πιο βαθιούς του φόβους. Και αυτό που θα θυμάται δεν είναι τι ακριβώς είπες, αλλά πώς το έκανες να νιώσει.
Όχι ότι ο κόσμος είναι ακίνδυνος. Αλλά ότι, μέσα σε αυτόν, δεν είναι μόνο του.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr
