NDP
Ζούμε σε μια εποχή όπου η ταχύτητα της κρίσης ξεπερνά κατά πολύ την ταχύτητα της σκέψης. Ένα βλέμμα, ένα στιγμιότυπο, μια φωτογραφία και πριν προλάβει να υπάρξει πλαίσιο, πρόθεση ή εξήγηση, έχει ήδη εκδοθεί η απόφαση. Η εμφάνιση της Γαρυφαλλιάς Καληφώνη στην κηδεία της Μαρινέλλας είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: όχι τόσο για το τι φόρεσε, αλλά για το πόσο εύκολα και πρόθυμα σπεύσαμε να τη "δικάσουμε”.
Η εικόνα της Γαρυφαλλιάς Καληφώνη να διασχίζει το προαύλιο της Μητρόπολης κρατώντας έναν καφέ και φορώντας ένα τζιν παντελόνι, στάθηκε αρκετή για να πυροδοτήσει ένα από τα πιο χυδαία "λαϊκά δικαστήρια" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η ευκολία με την οποία εκατοντάδες χρήστες έσπευσαν να την "κατακρεουργήσουν" με άσχημους χαρακτηρισμούς, αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι η ελληνική κοινωνία των social media τρέφεται από την υποκρισία και την ανάγκη να επιβάλει έναν κούφιο καθωσπρεπισμό, την ώρα που η ίδια στερείται ουσίας.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: τι σημαίνει πένθος;
Είναι ένας εσωτερικός, βαθιά προσωπικός μηχανισμός. Δεν είναι dress code. Δεν είναι αισθητική επιλογή. Δεν είναι φίλτρο Instagram. Κι όμως, στα κοινωνικά δίκτυα μοιάζει να αντιμετωπίζεται σαν ένα άτυπο εγχειρίδιο συμπεριφοράς, με συγκεκριμένα χρώματα, συγκεκριμένα υφάσματα και, προφανώς, μηδενική ανοχή σε αποκλίσεις.
Το τζιν, λοιπόν, έγινε το σύμβολο της "ασέβειας”. Μα γιατί; Πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι ένα ύφασμα καθορίζει τον σεβασμό; Αν η ίδια εμφάνιση ήταν σε μαύρο παντελόνι υφασμάτινο, θα είχε ξεσπάσει η ίδια θύελλα; Ή μήπως το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ το ρούχο, αλλά η ανάγκη μας να βρούμε κάτι για να σχολιάσουμε;
Η Γαρυφαλλιά Καληφώνη εμφανίστηκε αξιοπρεπώς ντυμένη. Όχι προκλητικά, όχι αδιάφορα, όχι επιδεικτικά. Κι όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό. Γιατί; Γιατί στα social media η αξιοπρέπεια δεν αρκεί, πρέπει να είναι και "σύμφωνη" με τις προσδοκίες του πλήθους. Και οι προσδοκίες αυτές, όσο αυστηρές κι αν παρουσιάζονται, είναι συχνά αυθαίρετες και αντιφατικές.
Ας κάνουμε ένα μικρό νοητικό πείραμα: αν φορούσε κάτι πιο "έντονο", κάποιο χρώμα εκτός μαύρου, θα είχε γλιτώσει την κριτική; Δύσκολα. Πιθανότατα θα κατηγορούνταν πάλι, αυτή τη φορά για "ακατάλληλη εμφάνιση”. Με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν ήταν θέμα επιλογής. Ήταν θέμα στόχευσης.
Και μετά έρχεται ο καφές. Ίσως η πιο χαρακτηριστική λεπτομέρεια της όλης ιστορίας.Ένα ποτήρι καφέ μετατράπηκε σε απόδειξη έλλειψης σεβασμού. Γιατί; Δεν μπορεί κανείς να σκεφτεί το αυτονόητο; Ότι πιθανότατα δεν μπήκε στον χώρο της τελετής κρατώντας τον; Ότι τον πέταξε σε κάποιον κάδο πριν; Ότι η ζωή, ακόμα και σε στιγμές πένθους, συνεχίζεται με μικρές, πρακτικές κινήσεις;
Η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο άβολη: δεν μας ενόχλησε το τζιν, ούτε ο καφές. Μας ενόχλησε η ευκαιρία να σχολιάσουμε και δεν την αφήσαμε να πάει χαμένη.
Μήπως αυτό μας κάνει να νιώθουμε ανώτεροι; Πιο σωστούς ανθρώπους; Με σεβασμό; Μάλλον απλώς είμαστε υποκριτές.
Και όμως, μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό σχολίων, ξεχώρισε ένα ακόμα που δεν ήταν απλώς κακόβουλο. Ήταν αποκαλυπτικό: "τις κουβαλάνε μαζί τους και αυτές τους κάνουν ρεζίλι". Μια φράση που δεν αφορά ούτε το τζιν, ούτε τον καφέ, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο προβληματικό. Το γεγονός ότι η Γαρυφαλλιά Καληφώνη είναι σύντροφος του Χρήστου Μάστορα μετατράπηκε σε αφορμή για να αντιμετωπιστεί όχι ως αυτόνομο πρόσωπο, αλλά ως "παράρτημα”. Ως κάποια που "εκπροσωπεί” έναν άντρα και, άρα, έχει την υποχρέωση να μην τον "εκθέτει".
Πόσο ξεφτιλιστικό είναι αυτό για τις γυναίκες; Πόσο βαθιά ριζωμένη είναι ακόμη αυτή η αντίληψη που τις θέλει συνοδούς, προεκτάσεις, "ευθύνες” κάποιου άλλου; Και πόσο εύκολα ξεγλιστρά μέσα σε φαινομενικά άσχετες συζητήσεις, αποκαλύπτοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι ποτέ επιφανειακό;
Η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο άβολη: δεν μας ενόχλησε το τζιν, ούτε ο καφές. Μας ενόχλησε η ευκαιρία να μην σχολιάσουμε και δεν την αφήσαμε να πάει χαμένη.
Τα social media έχουν μετατραπεί σε έναν αέναο μηχανισμό "κραξίματος”, όπου η λεπτομέρεια μεγεθύνεται και η ουσία εξαφανίζεται. Δεν μας ενδιαφέρει να κατανοήσουμε. Να σκεφτόμαστε λογικά. Μας ενδιαφέρει να τοποθετηθούμε. Να πούμε κάτι αιχμηρό, κάτι γρήγορο, κάτι που θα μας τοποθετήσει στη "σωστή πλευρά”. Και η σωστή πλευρά, συνήθως, είναι αυτή που δείχνει με το δάχτυλο. Το εν λόγω κείμενο δεν αφορά κάποια προσπάθεια υπεράσπισης της Γαρυφαλλιάς Καληφώνη. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο: για την ευκολία με την οποία απογυμνώνουμε τους άλλους από κάθε πολυπλοκότητα και τους μετατρέπουμε σε αφορμές.
Σήμερα είναι εκείνη. Αύριο θα είναι κάποιος άλλος. Και το μοτίβο θα επαναληφθεί.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr
