Σήμερα, η επιλογή ενός σαμπουάν είναι μια σύνθετη υπόθεση ανάμεσα σε βιταμίνες, έλαια αργκάν και "sulfate-free" συνθέσεις. Όμως, πριν από το 1930 –τη δεκαετία που άρχισε να εξαπλώνεται το υγρό σαμπουάν όπως το ξέρουμε– η καθαριότητα των μαλλιών ήταν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Οι γυναίκες δεν λούζονταν κάθε δύο μέρες, καθώς η διαδικασία απαιτούσε προετοιμασία και φυσικά υλικά που συχνά έφτιαχναν μόνες τους.
Το πιο διαδεδομένο "σαμπουάν" της εποχής
Το πιο διαδεδομένο καθαριστικό ήταν η αλισίβα. Πρόκειται για το νερό που προέρχεται από το βράσιμο της καθαρής στάχτης ξύλου. Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά η αλισίβα έχει ισχυρές καθαριστικές ιδιότητες και οι γυναίκες τη χρησιμοποιούσαν ως ένα είδος φυσικού απορρυπαντικού που "έδιωχνε" τη λιπαρότητα, αφήνοντας το κεφάλι πεντακάθαρο. Βέβαια, επειδή η αλισίβα είναι αλκαλική, το απαραίτητο επόμενο βήμα ήταν το ξέβγαλμα με ξύδι ή χυμό λεμονιού, ώστε να επανέλθει το pH της τρίχας και να κλείσουν τα λέπια, χαρίζοντας τη θρυλική λάμψη που βλέπουμε στις παλιές φωτογραφίες.
Από το ωμό αυγό στο σαπούνι ελαιολάδου
Για τις πιο "προχωρημένες" της εποχής, η θρέψη ερχόταν απευθείας από το κοτέτσι. Το ωμό αυγό ήταν το "conditioner" του παρελθόντος. Το χτυπούσαν και το άπλωναν στα μαλλιά για μερικά λεπτά πριν το ξέβγαλμα, εκμεταλλευόμενες τις πρωτεΐνες του για δύναμη και όγκο. Παράλληλα, το παραδοσιακό πράσινο σαπούνι από ελαιόλαδο ήταν ο βασιλιάς της καθαριότητας στην Ελλάδα, αν και συχνά άφηνε τα μαλλιά κάπως "σκληρά", γι' αυτό και το μασάζ με δαφνέλαιο μετά το μπάνιο ήταν ο κανόνας.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι γυναίκες τότε δεν αντιμετώπιζαν συχνά προβλήματα όπως η ψαλίδα ή η ξηρότητα από το "styling", κυρίως επειδή τα υλικά τους ήταν 100% οργανικά και οι παρεμβάσεις τους ελάχιστες. Σήμερα, πολλές από αυτές τις μεθόδους επιστρέφουν ως τάσεις (όπως το "no-poo method" ή το ξέβγαλμα με μηλόξιδο), θυμίζοντάς μας ότι η σοφία της γιαγιάς παραμένει αξεπέραστη ακόμα και στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας.