Instagram/theodysseymovie
Ένα από τα χαρακτηριστικά των κλασσικών κειμένων είναι η αντοχή τους στις κατά καιρούς αναγνώσεις τους τις οποίες επιχειρούν διαφορετικές εποχές, ιδεολογίες, ήθη και κάθε λογής ατζέντες. Ειδικά όταν οι προσεγγίσεις τους είναι πρωτίστως μυθοπλαστικές, τότε κάθε μια απ’ αυτές αποκαλύπτει τελικά περισσότερα πράγματα για τη δική της πραγματικότητα παρά για εκείνη του πρωτότυπου υλικού. Αν μάλιστα μιλάμε για ένα ομηρικό έπος, έμμετρη αφήγηση γεγονότων που χάνονται στο μύθο, τότε έννοιες όπως η ιστορική ακρίβεια και η πραγματολογική αλήθεια δεν έχουν σχεδόν κανένα νόημα. Όπως άλλωστε και το αν η Ωραία Ελένη ήταν μαύρη (και η θεά Αθηνά μελαψή) σε μια ταινία όπου όλος ο αρχαίος κόσμος, από τους Αχαιούς και τους Τρώες ως τον Πολύφημο, μιλούν άπταιστα… αγγλικά.
Είναι το τέλος της Εποχής του Χαλκού (έννοια του 19ου αιώνα στην οποία, όμως, αναφέρεται και ο φιλμικός Οδυσσέας!), ενός ιστορικού κύκλου τον οποίο ο Νόλαν θέλει να παραλληλίσει άμεσα με το δικό μας. Οι ταινίες του έχουν έτσι κι αλλιώς πάντα έναν εσχατολογικό χαρακτήρα ("Έρχεται καταιγίδα κύριε Γουέιν", "Είμαι ο καταστροφέας των κόσμων") και ο Οδυσσέας του είναι ένας ακόμα ήρωας, δίπλα στον Μπάτμαν, τον Κομπ του "Inception", τον Οπενχάιμερ ή τον Κούπερ του "Interstellar", ο οποίος τα βάζει με θεούς και δαίμονες προσπαθώντας να γιατρέψει τα δικά του τραύματα και να απαλύνει τις τύψεις του. Και ποιο είναι το "αμάρτημα" του βασιλιά της Ιθάκης; Η υποταγή του στον πολέμαρχο Αγαμέμνονα (ένας Νταρθ Βέιντερ της αρχαιότητας) και η παραβίαση των νόμων του Δία, τους οποίους εκμεταλλεύτηκε για να παραπλανήσει, μέσω Δουρείου Ίππου, τους Τρώες.
Με εικόνες που παραπέμπουν στους Δίδυμους Πύργους, αναφορές στην ιμπεριαλιστική πολιτική των σύγχρονων πλανηταρχών και φεμινιστικά λογίδρια, ο Νόλαν γεμίζει ενοχές (άγνωστη έννοια στον ομηρικό κόσμο) έναν άντρα του οποίου η αναζήτηση του κύδους στο πεδίο της μάχης έχει μετατραπεί σε έναν υπαρξιακό εφιάλτη. Η παράλληλη δράση στην Ιθάκη των μνηστήρων αυξάνει την αφηγηματική ένταση, αλλά αφαιρεί από τη δραματικότητα ακόμα ενός (υπερ)φιλόδοξου νολανικού σεναρίου, το οποίο θέλει να πει πολλά για τις διαχρονικές αξίες του ελληνικού πολιτισμού κι ακόμα περισσότερα για την παρακμή του σύγχρονου δυτικού. Κι όλα αυτά στο πλαίσιο μιας χολιγουντιανής υπερπαραγωγής, εγχείρημα το οποίο εντυπωσιάζει (η εμπνευσμένη σκηνή της Νέκυιας είναι στοιχειωτική, ο Ματ Ντέιμον χτίζει έναν περίπλοκο, σκοτεινά γοητευτικό ρόλο) και ταυτόχρονα απογοητεύει (οι διδακτικές, woke παρεμβάσεις, το ταξίδι στην Σπάρτη, η action driven μνηστηροφονία), σε μια άνιση, σκηνοθετικά εντυπωσιακή και δραματικά λεπτοδουλεμένη διασκευή της "μητέρας όλων των ιστοριών", πολλές από τις φιλοσοφικές και διηγηματικά συναρπαστικές πλευρές της απλά θίγονται, έως "πασαλείβονται", μένοντας κατ’ ουσίαν αναξιοποίητες.
Πηγή: Athinorama.gr
Μήπως τελικά υπάρχουν όρια στο method dressing;
H Zendaya είναι αναμφίβολα μια από τις πιο καλοντυμένες παρουσίες στον λαμπερό χολυγουντιανό κόσμο. Και δικαίως. Έχει ως σύμμαχό της τον δημιουργικότατο στιλίστα Law Roach που μετατρέπει την κάθε της εμφάνιση σε κεντρικό θέμα συζήτησης των media απανταχού. Το όνομά της έχει γίνει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, συνώνυμο του Method Dressing, της τακτικής δηλαδή που ακολουθούν αρκετοί ηθοποιοί ώστε να ντύνονται στα promo events των καλλιτεχνικών τους εγχειρημάτων με αναφορές στον ρόλο τους.
Κάπου στη διαδρομή της συναντήθηκε με τον Christopher Nolan και της ανακοινώθηκε σχεδόν η συμμετοχή της ως Θεά Αθηνά στην πολλά υποσχόμενη, σύχρονη κινηματογραφική μεταφορά της "Οδύσσειας". Από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι λαμπερές πρεμιέρες σε Ευρώπη και Αμερική η 29χρονη ηθοποιός έχει πραγματοποιήσει πολλές εντυπωσιακές εμφανίσεις με δημιουργίες μεγάλων οίκων όπου κυριαρχούν το λευκό και το ασημί χρώμα, τα αρχαιοελληνικά μαλλιά και τα εντυπωσιακά αξεσουάρ (φτερά, περικεφαλαία). Είναι λοιπόν περισσότερο από σαφείς οι αναφορές στην Αρχαία Ελλάδα και τον ρόλο της.
Ωστόσο η τελευταία της εμφάνιση με μια ιστορική δημιουργία του γαλλικού avant garde οίκου, Matières Fécales μας έβαλε σε σκέψεις για το αν θα πρέπει τελικά να υπάρχουν κάποια όρια στη φαντασία και τη δημιουργικότητα πίσω από το method dressing, υπό προυπουθέσεις.
Αρχικά, η φτερωτή δημιουργία που όπως είπε ο Law Roach περίμενε πολύ καιρό την κατάλληλη στιγμή για να τη φορέσει η Zendaya, δεν παραπέμπει ιδιαίτερα στον ρόλο της, δηλαδή στη Θεά Αθηνά. Όσοι έχουν κάποιες βασικές γνώσεις από ελληνική μυθολογία ξέρουν ότι δεν απεικονιζόταν με φτερά η ίδια η Θεά αλλά μόνο η θεά Νίκη. Η δημιουργία θα έλεγε κανείς πως παραπέμπει πιο ξεκάθαρα στην Νίκη της Σαμοθράκης, όπως φαίνεται και από το ίδιο το φόρεμα που αναπαριστά τις αναλογίες του γλυπτού.
Ωστόσο, σε μια δεύτερη ανάγνωση, τα εντυπωσιακά φτερά θα μπορούσαν να παραπέμπουν και σε κάποιον άγγελο του Δάντη ή σε κάποιον από τους αγγέλους της σειράς Lucifer. Μετά την πρώτη ματιά στην εμφάνιση που η ίδια η Zendaya απογειώνει, όπως κάθε look που δημιουργεί για το κόκκινο χαλί, γίνεται ένα zoom - out και τα φτερά θολώνουν την ατμόσφαιρα, κυριαρχούν, ξαφνικά γίνονται prop καλοραμένου κουστουμιού, που ακολουθεί απλώς τις συμβάσεις για το πώς βλέπει ο κόσμος του εξωτερικού την αρχαία Ελλάδα και μυθολογία.
Εννοείται, δεν μπορεί να μπει φρένο στη δημιουργία. Αλλά δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει ότι είναι λεπτά τα όρια ανάμεσα στις δημιουργικές αναφορές και το costume dressing. Η μυθολογία μπορεί να μην είναι ιστορία αλλά έχει και αυτή συγκεκριμένα πλαίσια αναφοράς και από τη στιγμή που ανήκει στον πολιτισμικό πλούτο ενός λαού είναι υποχρέωση κάθε δημιουργού, fashion expert, στιλίστα, ηθοποιού είναι να την αγγίζει με μεγαλύτερη προσοχή και διεισδυτική ματιά.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για τάσεις και νέα στη Μόδα, Celebrity και Gossip News στο missbloom.gr
