Ακόμη κι αν δεν ανήκα στο φανατικό θεατρόφιλο κοινό, ακούγοντας το "Η παράσταση 'Μια άλλη Θήβα' του Σέρχιο Μπλάνκο σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου είναι ένα πραγματικό φαινόμενο" να περνά από στόμα σε στόμα, η περιέργειά μου δεν θα με άφηνε να το προσπεράσω έτσι απλά. Όπως και έγινε δηλαδή.
Και κάπως έτσι, βρέθηκα ένα φθινοπωρινό βράδυ στα καθίσματα του Βεάκειου θεάτρου, έχοντας εξασφαλίσει μία θέση από τις τελευταίες παραστάσεις αυτής της μεγάλης παραγωγής, που ολοκληρώνει πια το ταξίδι της, έπειτα από - δικαιολογημένα - αλλεπάλληλα sold out.
Αν την έχεις δει, τότε θα ταυτιστείς απόλυτα με όσα θα διαβάσεις στις επόμενες γραμμές. Αν πάλι όχι, μάλλον θα μετανιώσεις που - εδώ και τέσσερα χρόνια που παίζεται η παράσταση - δεν έκλεισες εγκαίρως το εισιτήριό σου.
"Πώς φτάσαμε ως εδώ"
Ο 21χρονος Μαρτίν έχει φυλακιστεί για τη δολοφονία του πατέρα του, φέρει πάνω του δηλαδή την ταμπέλα του "πατροκτόνου". Γίνεται ένας άλλος Οιδίποδας, ο οποίος - απόλυτα συνειδητά αυτήν τη φορά, σε αντίθεση με τον ήρωα του Σοφοκλή - αφαιρεί τη ζωή του πατέρα του.
Με τα σημερινά δεδομένα δηλαδή, τίποτα άλλο παρά ένας στυγνός δολοφόνος. Περιθωριοποιημένος, με ατελείωτες ώρες μοναξιάς μέσα σε ένα κελί, έχοντας για συντροφιά μόνο τη μπάλα του μπάσκετ. Ώσπου ένας συγγραφέας που επιθυμεί να φέρει στο θεατρικό σανίδι την ιστορία του, κάνει την εμφάνισή του στις φυλακές και με απόλυτη ανθρωπιά και ευαισθησία τον προσεγγίζει.
Και κάπου εκεί, ο Μαρτίν αφήνεται να ξεδιπλώσει ένα παρελθόν που τον στιγμάτισε μια για πάντα. Γίνεται και πάλι εκείνο το παιδί, που βίωσε τον εξευτελισμό, την περιφρόνηση και την απαξίωση στο μέγιστο βαθμό, όσο ο συγγραφέας στο μεταξύ τον ακούει προσεκτικά και μεταφέρει κάθε του σκέψη και συναίσθημα στον Φεντερίκο, τον νεαρό που θα υποδυθεί τον Μαρτίν στην παράσταση που ετοιμάζεται.
Κουβέντα στην κουβέντα φτάνουμε και στην ημέρα του φόνου, αλλά και σε όλα όσα προηγήθηκαν. Μήπως ο Μαρτίν δεν είναι και τόσο "φονιάς" τελικά, αλλά το ίδιο το θύμα που ζητούσε τη λύτρωσή του;
Η Ελλάδα είναι τυχερή για τους ηθοποιούς της
Τίποτα βέβαια δεν θα αναδείκνυε τόσο καλά τα μηνύματα που κρύβονται πίσω από τις γραμμές του Σέρχιο Μπλάνκο όσο το συγκλονιστικό δίδυμο των πρωταγωνιστών, που συναγωνίζεται εύκολα υπερπαραγωγές μεγάλων θιάσων.
Από τις κινήσεις και τη φωνή, μέχρι το βλέμμα και την έκφραση, ο Δημήτρης Καπουράνης ενσωματώνει στο δικό του σύμπαν την περσόνα του Μαρτίν, φωτίζοντας κάθε πτυχή μιας προσωπικότητας που το μόνο που τελικά αναζητά είναι αγάπη και αποδοχή. Την ίδια ώρα, ο πρωταγωνιστής εναλλάσσει με απόλυτη φυσικότητα τον ρόλο του με αυτόν του Φεντερίκο και αντίστροφα, δίνοντας την εντύπωση πως το είναι του κρύβει τελικά δύο υποστάσεις, τόσο ίδιες, μα ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικές.
Δίπλα του ο Θάνος Λέκκας, σε μία εξαιρετική αφήγηση που αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον χάρη στην καθαρότητα και τη μοναδική χροιά της φωνής του και καθοδηγεί τον θεατή, ξετυλίγοντας το νήμα της ιστορίας από την αρχή μέχρι και το τέλος της παράστασης.
Ώσπου, φτάνοντας στο χειροκρότημα, καταλήγεις να αναρωτιέσαι: Πόσα ταλέντα κρύβουμε στην εγχώρια σκηνή και πόσα έχουν ακόμα να μας δώσουν;