Ήταν 19 Μαίου του 2019 όταν προβλήθηκε το τελευταίο επεισόδιο του Game of Thrones. Θυμάμαι ακόμα τον Jon Snow να κατευθύνεται νωχελικά προς το χιονισμένο δάσος, πέρα από τα Τείχη και τη γνωστή μουσική να παίζει για τελευταία φορά. Κάτι μέσα μου έσπασε. Μπορεί η τελευταία σεζόν της πιο επικής σειράς στην ιστορία της τηλεόρασης, να ήταν μία μεγάλη "πατάτα", μπορεί γεγονότα τα οποία περιμέναμε χρόνια ολόκληρα να τα μετέφεραν τόσο αδιάφορα και άνευρα που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, αλλά ομολογώ ότι το τελευταίο αυτό πλάνο μου ράγισε την καρδιά.
Πίστευα ότι κάτι αντίστοιχο δεν θα πάθαινα με καμία άλλη σειρά στη ζωή μου και με κανένα χαρακτήρα, αλλά έκανα λάθος. Τα χρόνια πέρασαν, οι σειρές έγιναν περισσότερες κι εγώ πάθαινα κάθε φορά το ίδιο. Το πιο πρόσφατο περιστατικό σημειώθηκε με το viral, "Off Campus", το οποίο βέβαια έχω ήδη δει περίπου 10 φορές για να μην αισθάνομαι το κενό μέχρι να βγει η δεύτερη σεζόν!
Γιατί όμως μας συμβαίνει αυτό; Είναι φυσιολογικό ή να ανησυχήσουμε; Ψυχραιμία... υπάρχει επιστημονική εξήγηση!
Τι λέει η ψυχοθεραπεύτρια Saba Lurie
Όταν επενδύεις αρκετό χρόνο σε μια σειρά, αυτή γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου. Ξέρεις ότι την Τρίτη το βράδυ θα επιστρέψεις στον συγκεκριμένο κόσμο, θα δεις τι έκανε η Carrie, ο Ross, ο Walter ή όποιος άλλος έχει εγκατασταθεί στο μυαλό σου χωρίς να πληρώνει ενοίκιο. Η ψυχοθεραπεύτρια Saba Lurie εξηγεί ότι μια σειρά που αγαπάς μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλή διασκέδαση. Μπορεί να σου προσφέρει μια ανάσα από μια δύσκολη περίοδο, χαρακτήρες με τους οποίους ταυτίζεσαι και συναισθήματα που έχεις ανάγκη να νιώσεις. Γι' αυτό και όταν τελειώνει, αισθάνεσαι πραγματικά την απώλεια. Δεν χάνεις μόνο την πλοκή. Χάνεις ένα μικρό, σταθερό κομμάτι της ζωής σου.
Και κάπου εδώ μπαίνουν οι... τηλεοπτικοί φίλοι
Το παράξενο με τις σειρές είναι ότι μπορεί να νιώθεις ότι γνωρίζεις πραγματικά τους χαρακτήρες, ενώ εκείνοι δεν έχουν ιδέα ότι υπάρχεις. Αλλά αυτό ακριβώς είναι μέρος της γοητείας. Βλέπεις τις ζωές τους, τις σχέσεις τους, τις κρίσεις τους, τα λάθη τους και τις πιο ευάλωτες στιγμές τους. Και όσο περνά ο καιρός, αισθάνεσαι όλο και πιο κοντά τους. Μπορεί στην πραγματική ζωή να μην προλαβαίνεις να δεις την κολλητή σου ούτε για καφέ, αλλά ξέρεις κάθε λεπτομέρεια από τη ζωή μιας παρέας που κατοικεί στο Brooklyn. Συμβαίνουν αυτά.
Σύμφωνα με τη Lurie, μπορούμε να ταυτιστούμε με χαρακτήρες και τηλεοπτικές παρέες επειδή βλέπουμε σε αυτούς κομμάτια του εαυτού μας. Παράλληλα, η τηλεόραση μας δίνει πρόσβαση σε σχέσεις που εξελίσσονται πολύ πιο γρήγορα από τις πραγματικές.
Γιατί η τηλεοπτική σχέση είναι τόσο... βολική;
Σκέψου το: για να γνωρίσεις πραγματικά έναν άνθρωπο στην καθημερινότητα χρειάζεσαι χρόνο, επικοινωνία, υπομονή και, κάποιες φορές, αρκετή ψυχοθεραπεία. Με έναν τηλεοπτικό χαρακτήρα; Απλώς πατάς play.
Μέσα σε λίγα επεισόδια μπορείς να δεις τις ανασφάλειές του, τα οικογενειακά του, τους έρωτές του και τα μεγαλύτερα λάθη του. Οι συγκρούσεις, μάλιστα, συνήθως έχουν και την ευγένεια να ολοκληρώνονται μέσα σε ένα επεισόδιο ή σε μια σεζόν. Στην πραγματική ζωή, ένα οικογενειακό τραπέζι μπορεί να σου αφήσει τραύμα μέχρι το 2037. Αυτός ο ασφαλής τρόπος σύνδεσης κάνει τους χαρακτήρες να μοιάζουν οικείοι πολύ γρήγορα. Και όταν η σειρά τελειώνει, το αντίο μπορεί να μοιάζει πολύ πιο πραγματικό απ' όσο θα περίμενες.
Το πρώτο τέλος πονάει περισσότερο
Αν έχεις δει μια σειρά ξανά και ξανά, πιθανότατα ξέρεις ήδη ότι στο τέλος θα κλάψεις. Ξέρεις ποιος θα φύγει, ποιος θα ερωτευτεί ποιον και ποια καταστροφή θα συμβεί στο τελευταίο επεισόδιο.
Την πρώτη φορά, όμως, όλα είναι διαφορετικά. Δεν ξέρεις τι θα συμβεί και δεν έχεις προλάβει να προετοιμαστείς για το τέλος. Όπως εξηγεί η Lurie, το πρώτο τέλος είναι συνήθως πιο έντονο, ενώ στις επαναλήψεις υπάρχει ήδη η αίσθηση οικειότητας και η γνώση της ιστορίας. Με άλλα λόγια, το rewatch λειτουργεί λίγο σαν να επιστρέφεις σε ένα μέρος που αγαπάς. Ξέρεις ότι το ταξίδι τελειώνει, αλλά τουλάχιστον ξέρεις πού πηγαίνεις.
Και τώρα; Πώς ξεπερνάς το τηλεοπτικό heartbreak;
Υπάρχουν αρκετοί τρόποι. Μπορείς να κάνεις αυτό που κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι και να ξεκινήσεις αμέσως τη σειρά από την αρχή. "Απλώς ένα επεισόδιο", θα πεις. Τέσσερις ώρες αργότερα θα είσαι πάλι στον πρώτο κύκλο.
Μπορείς επίσης να ψάξεις κάτι καινούργιο μέχρι να βρεις μια σειρά που θα σου προκαλέσει το ίδιο συναίσθημα. Ή, ακόμη καλύτερα, να μιλήσεις με ανθρώπους που την αγάπησαν όσο κι εσύ. Ένα group chat, ένα Reddit thread ή μια φίλη που επίσης δεν έχει ξεπεράσει το φινάλε μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα απ' όσο νομίζεις.
Η Lurie επισημαίνει ότι το να μοιράζεσαι το τέλος με άλλους μπορεί να κάνει την απώλεια λιγότερο μοναχική. Γιατί, τελικά, δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγεις εντελώς τη στενοχώρια που φέρνουν τα endings. Οπότε την επόμενη φορά που θα τελειώσει η αγαπημένη σου σειρά και θα νιώσεις ότι χρειάζεσαι πένθος, playlist και τρεις εργάσιμες για να συνέλθεις, μην ανησυχείς. Είναι απολύτως φυσιολογικό.