"Η βία δεν είναι λύση". Αν ξεκινήσουμε με αυτή την παραδοχή που έπρεπε, όφειλε και οφείλει να ισχύει σε κάθε εκπαιδευτική δομή, ίσως τα πράγματα να ήταν πιο απλά και κατανοητά για όλους. Σε έναν σύγχρονο κόσμο, όπου η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, περιστατικά σαν αυτό που συνέβη στο Α' Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων θα έπρεπε να μοιάζουν με σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Ή μήπως όχι;
Μια διευθύντρια νηπιαγωγείου σε αμοκ, φωνάζει σε 4χρονα παιδιά που καταστρέφουν όπως αναφέρει τις εγκαταστάσεις του σχολείου και προκαλεί πανικό. Η λεκτική της βία -που σαφώς και καταδικάζεται- οι φωνές και το λεξιλόγιο που χρησιμοποίησει στον προαύλιο χώρο ενός σχολείου, όπου θα έπρεπε να προάγεται η Παιδεία κάνουν τον γύρο του διαδικτύου και το video γίνεται viral - όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε.
Κάποιοι θα πάρουν το μέρος των μικρών παιδιών και θα αναφέρουν πως αυτά τα λόγια και η ένταση που δημιουργήθηκαν στο σχολείο, χρειάζονται άμεση παρέμβαση. Πώς η νηπιαγωγός δεν έπρεπε να βγει εκτός ορίων, όσο κι αν τα παιδιά την έφεραν σε αυτή την κατάσταση (και καλά θα πουν), πώς αν το ίδιο το σύστημα που δεν φρόντισε να την ελέγξει, αλλά και να την προστατέψει δεν γίνεται δουλειά και πώς ίσως θα έπρεπε να έχει απομακρυνθεί από το σχολέιο, πολύ νωρίτερα.
Άλλοι θα έρθουν να την υπερασπιστούν, αναφέροντας πως "αν κάποιος δεν έχει διδάξει σε αντίστοιχο σχολείο και σε αντίστοιχη περιοχή" δεν καταλαβαίνει τη συμβαίνει. Σε κάθε περίπτωση, όλοι θα καταδικάσουμε την κακή αυτή συμπεριφορά -με ελαφρυντικά ή χωρίς- και θα σκεφτούμε πως χρειάζεται άμεση κινητοποίηση. Καλύτερη αστυνόμευση, περισσότερη βοήθεια σε σχολεία που δείχνουν να το έχουν ανάγκη, χρηματικές ποινές σε οικογένειες που τα παιδιά τους έχουν προκαλέσει ηθελημένα κάποια φθορά στο σχολείο, περισσότεροι εκπαιδευτικοί σε κάθε σχολική δομή (και όχι τα σχολεία να γεμίζουν τα κενά σε εκπαιδευτικούς μετά τον Νοέμβρη) και πολλά ακόμη.
Εκεί όμως που όλη (ή σχεδόν όλη) η κοινή γνώμη καταδικάζει τη βία, έρχονται οι γονείς των παιδιών για να δώσουν την απάντησή τους. Και η απάντησή τους ήταν πιο βίαιη. Προπηλακισμό και επίθεση ως απάντηση στον προπηλακισμό και τη λεκτική βία της δασκάλας. Ναι κάπου εκεί νιώθεις ότι χάνεται τελείως η μπάλα. Μανιασμένοι γονείς εισβάλλουν στον χώρο, που νωρίτερα αναφέραμε ότι πρέπει να προάγει την Παιδεία και αντί να αποφορτίσουν την κατάσταση, να κινηθούν έστω νομικά, απαντούν με βία, ξυλοφορτώνουν τη δασκάλα και απειλούν να κάψουν το σχολείο με απίστευτη ευκολία.
Το νηπιαγωγείο μετατρέπεται σε ρινγκ που θα υπερισχύσει ο πιο δυνατός. Η Παιδεία, ο σεβασμός και πολλές ακόμη ευγενείς έννοιες πάνε περίπατο και τα παιδιά παίρνουν τελικά το πιο ηχηρό μήνυμα "Ότι στη βία, απαντάμε με μεγαλύτερη βία".
Ο πιο δυνατός παίρνει αυτό που θέλει και ο αδύναμος μπαίνει στο περιθώριο. Η βία θα λύσει τις διαφορές μας με τον συμμαθητή μας, με τον δάσκαλο, με τον περαστικό, με τον σύντροφο και τη σύντροφό μας, με το παιδί μας μετέπειτα. Ο κύκλος της βίας είναι φαύλος, Αν ανοίξει δεν θα κλείσει ποτέ. Και το χέρι του δράστη και του κάθε δράστη δεν θα οοπλιστεί ξαφνικά σε μια στιγμή, αλλά μετά από διαφορετικές ζυμώσεις σε διάφορες μορφές βίας που θα έχει ασκήσει ή θα του έχουν ασκηθεί.
Και εδώ έρχεται το πιο ουσιαστικό ερώτημα.
Είναι άραγε ο κόσμος αυτός που θέλουμε για το αύριο των παιδιών μας; Είναι άραγε αυτός ο κόσμος που μάς αξίζει;