"Το στιλ δεν είναι δίαιτα. Είναι έκφραση". Από τη στιγμή που δημοσιεύτηκε η συνέντευξη που κάναμε με τη σχεδιάστρια Klelia Andrali, την οποία μπορείς να διαβάσεις εδώ, αυτή η φράση της σε απάντηση μίας ερώτησης που της έκανα τριγυρνά συνέχεια στο μυαλό μου.
Στον κόσμο της μόδας, για δεκαετίες, η κομψότητα ταυτιζόταν με την αφαίρεση. Μας έμαθαν να πιστεύουμε πως το "κομψό" κατοικεί κάπου ανάμεσα στις σκούρες μονοχρωμίες, τις αυστηρές γραμμές και την προσπάθεια της γυναίκας να καταλαμβάνει όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο. Μας έμαθαν ότι το ρούχο πρέπει να "κρύβει", να "καμουφλάρει", να "μαζεύει". Όμως, η Klelia Andrali, η σχεδιάστρια που έδωσε οπτική ταυτότητα στον Akylas για τη φετινή συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision που θα πραγματοποιηθεί στη Βιέννη, έρχεται να ανατρέψει αυτό το αφήγημα με μια φράση που αντηχεί σαν απελευθερωτικό σύνθημα: "Το στιλ δεν είναι δίαιτα. Είναι έκφραση".
Γιατί θεωρούμε τα έντονα prints "επικίνδυνα"; Γιατί φοβόμαστε τον όγκο και την υπερβολή;
Η απάντηση κρύβεται σε ένα βαθιά ριζωμένο ταμπού: την πεποίθηση ότι η γυναίκα πρέπει να συρρικνώνει τον εαυτό της για να θεωρηθεί αποδεκτή. Η μόδα, αντί να γίνεται το φτερό που μας βοηθά να πετάξουμε, μετατρέπεται συχνά σε έναν κορσέ ενοχής που μας επιβάλλει να γίνουμε "αόρατες" για να είμαστε σικ.
"Με ενοχλεί η ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να μικραίνει τον εαυτό της για να θεωρηθεί κομψή. Η κομψότητα δεν έχει να κάνει με το πόσο αόρατη γίνεσαι, αλλά με το πόσο άνετα κατοικείς το σώμα σου", δηλώνει η σχεδιάστρια, και ξαφνικά η οπτική μας αλλάζει.
Το στιλ δεν είναι ένας αριθμός στη ζυγαριά, ούτε μια προσπάθεια να χωρέσουμε σε καλούπια που σχεδιάστηκαν για άλλες εποχές. Είναι ο τρόπος που διεκδικούμε τον χώρο μας στον κόσμο. Όταν επιλέγεις ένα έντονο μοτίβο, ένα ζωηρό χρώμα ή ένα αντισυμβατικό κόψιμο, δεν κάνεις απλώς μια ενδυματολογική επιλογή, κάνεις μια δήλωση ύπαρξης. Αποδεικνύεις ότι δεν φοβάσαι να σε δουν.
Η δουλειά της Klelias Andrali στον πυρήνα της, αλλά και για τη Eurovision 2026 είναι η ζωντανή απόδειξη αυτής της φιλοσοφίας. Μακριά από "ασφαλείς" λύσεις, προτείνει μια μόδα που δεν ζητά συγγνώμη. Μια μόδα που γιορτάζει τη χαρά, την υπερβολή και, πάνω απ' όλα, την αλήθεια του κάθε σώματος.
Είναι καιρός να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη ντουλάπα μας ως ένα πεδίο περιορισμών. Το ρούχο δεν είναι εργαλείο συγκάλυψης, είναι το μέσο για να "κατοικήσουμε" τον εαυτό μας με περηφάνια. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η πραγματική κομψότητα δεν βρίσκεται στη στέρηση, αλλά στην πληρότητα. Στη χαρά του να είσαι παρούσα, χρωματιστή και απόλυτα αυθεντική.
Η μόδα πρέπει να απελευθερώνει, όχι να συρρικνώνει. Ας δώσουμε, λοιπόν, χώρο στο χρώμα. Ας δώσουμε χώρο σε εμάς.