The Politics of Beauty | “Γκρεμίζοντας” την πατριαρχία ένα κραγιόν τη φορά

Η νέα γενιά πολιτικών φιλοδοξεί να διαλύσει τα στερεότυπα της πατριαρχικής κοινωνίας, πειραματιζόμενη με το μακιγιάζ της και αγκαλιάζοντας τη θηλυκότητά της.

The Politics of Beauty |

Είτε πρόκειται για τις ενδυματολογικές επιλογές τους, είτε για το μακιγιάζ τους, οι γυναίκες πολιτικοί “χτενίζονται” από τα media και κατακρίνονται για κάθε επιλογή τους, καλόγουστη ή μη. Κάτι αντίστοιχο σπάνια γίνεται -φυσικά- με τους άντρες ομόλογούς τους.

Για δεκαετίες, οι γυναίκες πολιτικοί απέφευγαν σε μεγάλο βαθμό να μιλούν για οτιδήποτε σχετίζεται με την ομορφιά – τα μαλλιά, τα ρούχα, τις ρουτίνες περιποίησης της επιδερμίδας τους. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η Jeannette Rankin, η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε στο Κογκρέσο “καλωσορίστηκε” από την The Washington Post με τον τίτλο  “Congresswoman Rankin Real Girl; Likes Nice Gowns and Tidy Hair” μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει το γιατί.

Με την πατριαρχική κοινωνία να κρίνει πως η συζήτηση για οτιδήποτε άλλο εκτός της ατζέντας του Κογκρέσου και η ενασχόλησή τους με τη θηλυκή τους φύση κάνουν τις γυναίκες πολιτικούς να φαίνονται λιγότερο αποτελεσματικές, ικανές και καταρτισμένες, οι περισσότερες αποφάσισαν να απέχουν από θέματα ομορφιάς, προκειμένου να μη θέσουν σε κίνδυνο την καριέρα τους στην πολιτική.

A New Era

Tώρα, μια νέα γενιά γυναικών πολιτικών προσπαθεί να αποδείξει ότι η ενασχόληση με την εξωτερική τους εμφάνιση δεν θα πρέπει να θεωρείται επιφανειακή και ασυμβίβαστη με την πολιτική. Τρανό παράδειγμα η Hanna Suchocka, πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας, η οποία γελοιοποιήθηκε από δημοσιογράφους επειδή φορούσε ένα ροζ σακάκι: “Γιατί; Γιατί αυτό δεν είναι δυνατό; Είμαι πρώτα γυναίκα, και μετά πρωθυπουργός … είναι δύσκολο. ”

Ο “άγραφος” κανόνας της πολιτικής θέλει τα ρούχα και το μακιγιάζ των γυναικών να είναι συντηρητικά και να μην τραβούν τα βλέμματα. Από την άλλη η εμφάνισή τους στον εργασιακό χώρο χωρίς μακιγιάζ έχει αρνητικό πρόσημο. Στη βιογραφία της What Happened, η Hillary Clinton θυμάται ότι αφιέρωσε 600 ώρες στην φροντίδα της εξωτερικής της εμφάνισης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής της καμπάνιας το 2016. “Δεν είναι ότι ζηλεύω τους άνδρες συναδέλφους μου συχνά, αλλά μόνο στο ότι μπορούν απλά να κάνουν ένα ντους, να ξυριστούν, να φορέσουν ένα κοστούμι και να φύγουν”, εξηγεί. “Τις λίγες φορές που βγήκα έξω χωρίς μακιγιάζ, ήμουν θέμα στις ειδήσεις”.

Εδώ και χρόνια η default εικόνα ενός πολιτικού απεικονίζει έναν άντρα. Οι γυναίκες μάθαιναν λοιπόν πως αν θέλουν να πετύχουν στην πολιτική θα πρέπει να συμμορφωθούν με αυτό το πρότυπο. Φορώντας μίνιμαλ μακιγιάζ επιβεβαιώνουν τη γυναικεία φύση τους, ενώ φροντίζοντας να μην είναι υπερβολικά εντυπωσιακό καταφέρνουν να αναμειχθούν στον ανδροκρατούμενο χώρο της πολιτικής.

Σήμερα, ωστόσο οι γυναίκες αρχίζουν να δημιουργούν τους δικούς τους κανόνες.

Το φαινόμενο AOC

View this post on Instagram

A year ago I was waitressing in a restaurant while organizing my community. In a time and place where we had been burned by so many politicians, and had grown deservedly cynical of the sad, familiar cycle of campaign promises and governance excuses, I was asking them, just once, to believe. . It was really hard, because how do you make that case? How to ask someone whose trust has been violated over and over to believe you? To believe in the movement for justice and economic dignity? . You show up. You give unconditionally. You show up when no one is looking and the cameras are off. You offer support when it’s risky, but necessary. You do it over and over again, without a need for recognition or expectation that you are “owed” something for doing the right thing. You just… engage in the act of loving your community. . Never in my wildest dreams did I think that those late nights on the 6 & 7 trains would lead to this. All this attention gives me a lot of anxiety (my staff fought to get me to agree to this cover, as I was arguing against it), and still doesn’t feel quite real, which maybe is why I remain comfortable taking risks, which maybe is a good thing. . I believe in an America where all things are possible. Where a basic, dignified life isn’t a dream, but a norm. . That’s why I got up then, and it’s why I get up now. Because my story shouldn’t be a rare one. Because our collective potential as a nation can be unlocked when we’re not so consumed with worry about how we’re going to secure our most basic needs, like a doctor’s visit or an affordable place to live.

A post shared by Alexandria Ocasio-Cortez (@aoc) on

Η 30χρονη εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών Alexandria Ocasio-Cortez αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας γυναίκας πολιτικού που αγκαλιάζει τη θηλυκότητά της, αμφισβητώντας τους “άγραφους κανόνες” της πολιτικής σκηνής.

View this post on Instagram

What can I possibly say except thank you? So many people sacrificed so much for this to happen – my mother most of all. . My mamá was born + raised in Puerto Rico. She practically raised her siblings in poverty while her own mother worked nonstop to provide food and shelter. She met my father, a Bronx boy visiting isla family, at a young age. They married + moved to NYC – she didn’t even speak English. My parents started from scratch: new languages, new life, new everything. Then came me, and they moved to start over again so I could have an education. Mami mopped floors, drove school buses, + answered phones. She did whatever she needed to do, for me. When my father died, she was left a single mother of 2, and again she had to start over. After he passed we almost lost our home, so we sold it and started over. & over. & over. . It wasn’t long ago that we felt our lives were over; that there were only so many do-overs until it was just too late, or too much to take, or we were too spiritually spent. I was scrubbing tables + scooping candle wax after restaurant shifts & falling asleep on the subway ride home. I once got pickpocketed, & everything I earned that day was stolen. That day I locked myself in a room and cried deep: I had nothing left to give, or to be. And that’s when I started over. I honestly thought as a 28 year old waitress I was too late; that the train of my fulfilled potential had left the station. . This week I was sworn in as the youngest woman in American history to serve in the United States Congress. I hope that record is broken again soon. As I raised my hand for the oath, my mother held the holy book & looked into @SpeakerPelosi’s eyes. Afterwards, the Speaker said to her “you must be so proud,” and my mother began to cry. . It was not long ago that our family’s hope was so dim it was barely an ember. Darkness taught me transformation cannot solely be an individual pursuit,but also a community trust. We must lean on others to strive on our own. . Thank you all. Whether it was late nights, hard days, pocket change, emotional investment, hard & soft skills, door knocking in the heat or petitioning in the bitter cold – we did this together.

A post shared by Alexandria Ocasio-Cortez (@aoc) on

Η Ocasio-Cortez εμφανίστηκε στην τελετή της ορκωμοσίας της τον Ιανουάριο του 2019 φορώντας ένα λευκό κοστούμι, σκουλαρίκια κρίκους και φωτεινό κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Σχετικά με το μακιγιάζ της, η Ocasio-Cortez έγραψε στο Twitter: “Τα χείλη και οι κρίκοι ήταν εμπνευσμένα από τη Sonia Sotomayor (μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής), την οποία συμβούλευσαν να φοράει βερνίκι ουδέτερου χρώματος στις ακροάσεις για να αποφύγει την κριτική. Εκείνη κράτησε τα νύχια της κόκκινα. Την επόμενη φορά που κάποιος θα πει στα κορίτσια από το Μπρονξ να βγάλουν τους κρίκους τους, μπορούν απλά να πουν ότι ντύνονται σαν γυναίκα στο Κογκρέσο“.

Το tweet της δείχνει τη δύναμη πίσω από την επιλογή του μακιγιάζ της. Δεν φορούσε κόκκινο κραγιόν απλά από άποψη. Τα κόκκινα χείλη της αποτέλεσαν μέρος μια σιωπηλής διαμαρτυρίας, μιας ένδειξης ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστεί με τους κανόνες του ανδροκρατούμενου χώρου της πολιτικής.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε για τις επιλογές της στο μακιγιάζ. Στις 17 Ιουνίου του 2018, αφού φόρεσε το -signature πλέον- κόκκινο κραγιόν της κατά τη διάρκεια του debate με τον Joe Crowley και δέχτηκε έντονη κριτική, έγραψε στο Twitter: “Έχω λάβει πολλές ερωτήσεις σχετικά με το κραγιόν μου στο debate τις τελευταίες δύο ημέρες. Θα σας πω. Είναι το Stila “Stay All Day” Liquid στην απόχρωση Beso. “

Μια εβδομάδα μετά δημοσίευσε ένα tweet λέγοντας πως στα φυλλάδια της καμπάνιας της δεν φορά μακιγιάζ. “Ζούμε πια σε μια φεμινιστική ουτοπία;”, έγραψε. Οι αντιδράσεις που έλαβε από τους ακολούθους της και στα δύο tweets ήταν θετικές. Η AOC δείχνοντας πως στηρίζει και τα δύο άκρα του φάσματος, απέδειξε πως το κόκκινο κραγιόν δεν σε κάνει “καλή” φεμινίστρια. Το ίδιο ισχύει και για την επιλογή σου να μη βάφεσαι. Απέδειξε πως το να μιλά για σοβαρά ζητήματα, όπως το σύστημα υγείας και εκπαίδευσης, δεν αναιρεί το δικαίωμά της να αγκαλιάζει τη θηλυκή της πλευρά και να μιλά για τα αγαπημένα της προϊόντα μακιγιάζ.

“Αν αφιερώσω μία ώρα το πρωί για το μακιγιάζ μου, δεν θα το κάνω γιατί φοβάμαι πώς θα δείχνει μια φωτογραφία Ρεπουμπλικανών”, είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της. “Θα το κάνω γιατί μου αρέσει… Δικό μου το σώμα, δική μου η επιλογή!”.

View this post on Instagram

Own your power. . For so many, it’s radical to feel comfortable in your own skin – and to know that you are more than enough, just as you are. . One of my favorite quotes is from Dr. Martin Luther King, Jr: “Everybody can be great…because anybody can serve. You don't have to have a college degree to serve. You don't have to make your subject and verb agree to serve. You only need a heart full of grace. A soul generated by love.” . So take up space. Speak up. Hold the door open and take others with you. Accept that you will be criticized no matter what – that is the price of fighting for change and innovation. I consider constructive criticism a blueprint for improvement and a medicine for ego. . Ultimately, the people who get down, stay focused in adversity, and do the thankless work of change are the ones who transform society. We can all be a part of that, if we so choose. We can all knock a door, register our cousin to vote, or educate ourselves on an issue we’re curious about. . We are all capable of awakening and commitment. And because of that, we can all be great. . 📸: @gigilaub

A post shared by Alexandria Ocasio-Cortez (@aoc) on

Λόγω του νεαρού της ηλικίας της και των “τολμηρών” επιλογών της στο μακιγιάζ, η Ocasio-Cortez σίγουρα θα συνεχίσει να κατακρίνεται. Σε αυτήν την περίπτωση το κόκκινο κραγιόν μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα είδος πανοπλίας. Εξάλλου πρόκειται για ένα προϊόν μακιγιάζ που αποτελεί εδώ και χρόνια σύμβολο. Οι Σουφραζέτες το φορούσαν στις διαδηλώσεις τους ως ένδειξη αντίστασης και αγανάκτησης προς το σύστημα που τους στερούσε την ψήφο. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η Elizabeth Arden που δημιούργησε το κραγιόν Victory Red, το οποίο φορούσαν οι γυναίκες ακόμη και όταν πήγαιναν να δουλέψουν στα εργοστάσια. Το κόκκινο είναι το χρώμα της δύναμης και της εμπιστοσύνης, η κατάλληλη επιλογή για μια γυναίκα σαν την Ocasio-Cortez που μπορεί να είναι σύμβολο του μέλλοντος στην πολιτική.

Πηγή: Harpersbazaar.gr

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΑΚΙΓΙΑΖ - ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ