Follow us

Πατέρα, το παιδί σου χρειάζεται εσένα∙ όχι τα λεφτά σου

Οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια διαδέχονται τις επόμενες στιγμές κι εκείνος απουσιάζει.

babas
«Καλύτερα χώρια κι ευτυχισμένοι παρά μαζί και δυστυχισμένοι. Καλύτερα να είσαι δυστυχισμένος μόνος παρά δυστυχισμένος μαζί με κάποιον άλλον». Από κοινού κατέληξαν στον χωρισμό κι ο τίτλος του διαζυγίου θα δηλώνει πως κάποτε ήταν μαζί.

Κοινά όνειρα, κοινή πορεία και κοινή ζωή. Μέχρι που το μένει που μένει να τους ενώνει είναι ένα παιδί. Ένα πλάσμα που η ηλικία του δε σηκώνει εξηγήσεις. Δεν είναι ότι δεν έχει νοημοσύνη, αλλά αυτή η τρυφερή ηλικία, αυτή η παιδική αθωότητα, δεν μπορεί να καταλάβει τις αιτίες. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει γιατί η κηδεμονία ανήκει στη μαμά και γιατί πρέπει να βλέπει ελάχιστα τον μπαμπά.

Του λείπει έντονα στην αρχή κι έπειτα συνηθίζει. Η συνήθεια της καθημερινότητας ενοχλεί και τη μαμά. Εκείνη καλείται στο καθήκον της, να χειρίζεται την κατάσταση με ωριμότητα, να έχει ψυχραιμία και να κρατά τις ισορροπίες. Η συμπεριφορά της πρέπει να υποδηλώνει γαλήνη κι ηρεμία, για να υπάρχει η σωστή αλληλεπίδραση και στο παιδί.

Την υπευθυνότητα του μπαμπά δεν μπορεί να την έχει στις αρμοδιότητές της. Κάποτε την είχε, τώρα πλέον δεν της επιτρέπεται. Θα μιλήσει, θα αναφέρει τους προβληματισμούς και πώς αυτή η ψυχή νιώθει για εκείνον. Θα πονέσει κι εκείνην η απουσία του απέναντι σ’ αυτό το παιδί. Θα κάνει γροθιά τον πόνο της και θα σταθεί στο ύψος της για να υποδυθεί και τον ρόλο αυτό.

Όση αγάπη κι αν δίνει, όσο δυνατή κι αν είναι, η φιγούρα του πατέρα είναι αναντικατάστατη. Χωρίσανε οι δρόμοι τους κι εκείνη έμεινε πίσω να ισορροπεί τις καταστάσεις. Άλλοτε να δημιουργεί ένα εικονικό περιβάλλον και να μιλάει για τον μπαμπά του. Να καθησυχάζει κάθε φορά το παιδί, να του υπενθυμίζει πως ο μπαμπάς τον αγαπάει κι ότι δουλεύει ακατάπαυστα για να μη του λείψει τίποτα. Το μικρό δεν ξέρει, δε γνωρίζει μόνο ακούει. Ακούει και το δέχεται...

Δες τη συνέχεια στο themamagers.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ